Χρησιμότατο είναι να θυμόμαστε ορισμένες ακραίες δηλώσεις και συμπεριφορές του πάντα επίκαιρου Χριστόδουλου.

– τον ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ 2001 εδήλωνε ότι γνώριζε για τις «απάνθρωπες μεταχειρίσεις ανθρώπων» από τη χούντα, και πως «έβλεπα ότι η Εκκλησία στο σύνολό της θα έπρεπε να αντιδράσει γι’ αυτά τα πράγματα που συνέβαιναν στον τόπο μας»,
– τον ΜΑΡΤΙΟ 2001 εδήλωνε ότι «δεν ήξερα πως γίνονταν βασανιστήρια», «δεν είχα ακούσει τέτοια πράγματα, ... εκ των υστέρων τα έμαθα» και
– τον ΜΑΪΟ 2001 έστελνε επιστολή στον Στ. Παττακό εκθειάζοντας το «ανυπόκριτο πατριωτικό φρόνημά» του και τονίζοντας ότι «υπήρξατε εκφραστής ξεχωριστών προσόντων και αρετών και γράψατε ιστορία».


Είναι γνωστή η φωτογραφία (Συνημμένο 1 & 2) του «Ελληνόψυχου» Χριστόδουλου εν μέσω όλων των πραξικοπηματιών, αλλά τότε «μελετούσε» και δεν είχε αντιληφθεί τι συνέβαινε, όπως είπε, θεωρώντας μας όλους αφελείς, τον Μάρτιο του 2001:
«Εγώ έγινα μητροπολίτης το 1974, μετά από λίγο άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου εναντίον των ανθρώπων της Εκκλησίας, εναντίον και εμού χωρίς εγώ να έχω ανάμειξη στην εποχή της δικτατορίας. Ήμουνα όμως ένας κληρικός της Εκκλησίας όπως όλοι οι άλλοι. Αντιμετώπισα τη μήνιν των νέων. Ομολογώ ότι δεν ήξερα πως γίνονταν βασανιστήρια, πως υπήρχε ΕΑΤ-ΕΣΑ. Όλα αυτά ήρθαν στο φως μετά. Δεν πειράζει, μπορεί να τα ήξερε ο τότε αρχιεπίσκοπος, αν τα ήξερε και σιώπησε έκανε άσχημα. Στον κύκλο μου δεν είχα ακούσει τέτοια πράγματα, δεν άκουγα ξένους σταθμούς, εκ των υστέρων τα έμαθα. Θα πει κανείς ότι ήμουν βαθιά νυχτωμένος. Μπορεί γιατί εγώ τότε σπούδαζα. Σας ομολογώ εν πλήρει αληθεία ότι δεν ήξερα. Δεν ντρέπομαι να το πω, αν και μπορείτε να πείτε ότι ήμουν έξω από τα πράγματα. Τώρα, πάντως, είμαι μέσα» (4.3.2001).
Ως συνήθως εψεύδετο χονδροειδέστατα. Τρεις ακριβώς εβδομάδες πριν έλεγε τα αντίθετα σε συνέντευξη στο «BHMAgazino» (11.2.2001), απαντώντας στο ερώτημα πώς ένιωθε κατά τη διάρκεια της χούντας:
«Ομολογώ ότι εγώ και η γενιά μου εδιδαχθήκαμε πολλά απ’ αυτά, τα οποία ευθύς μετά τη Μεταπολίτευση ο κόσμος και τα κόμματα κατελόγιζαν εις βάρος της Εκκλησίας. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ωστόσο είχε αποστείλει δύο επιστολές εις τον τότε δικτάτορα, τον Παπαδόπουλο, διαμαρτυρόμενος για ορισμένες απάνθρωπες μεταχειρίσεις ανθρώπων. Αυτό ομολογώ ότι, απ’ τη μια πλευρά, μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση για το πρόσωπο του αρχιεπισκόπου. Από την άλλη πλευρά βεβαίως έβλεπα ότι η Εκκλησία στο σύνολό της θα έπρεπε να αντιδράσει γι’ αυτά τα πράγματα που συνέβαιναν στον τόπο μας. Όταν έπεσε η χούντα και ήρθε η Μεταπολίτευση εγώ τότε έγινα μητροπολίτης, το 1974, και μεταβαίνων να αναλάβω τα καθήκοντά μου στο Βόλο είπα στον εαυτό μου πως αυτά που συνέβησαν όλα αυτά τα χρόνια ή το γεγονός ότι είδαμε μια Εκκλησία ουσιαστικώς να μην υψώνει φωνή, να μη διαμαρτύρεται... αυτά λοιπόν είπα μέσα μου ότι πρέπει να ανήκουν στο παρελθόν».

Αλλά το πόσο αναισχύντως ψεύδεται φαίνεται από την τωρινή συμπεριφορά του. Ιδού η πρόσφατη επιστολή του προς τον αρχιπραξικοπηματία Στυλιανό Παττακό, στις 31 Μαΐου 2001, την οποίαν ο Παττακός εδημοσίευσε στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του «Οδοιπορικόν ενός στρατιώτου 90 ετών»:

«Στρατηγέ,

Με ιδιαίτερη χαρά έλαβα το πόνημα με τον τίτλο Οδοιπορικόν ενός στρατιώτου 90 ετών, το οποίον είχατε την ευγενή καλωσύνην να μου αποστείλετε και σας ευχαριστώ πολύ.
Το αποσταλέν βιβλίον σας, στις σελίδες του οποίου εκθέτετε τις σκέψεις, τις επισημάνσεις, τις τοποθετήσεις σας σχετικά με περιστατικά, επεισόδια και γεγονότα από την μακρόχρονη διαδρομή και πορεία της ζωής σας, εντυπωσιάζει τον αναγνώστην με την απλότητα και την γλαφυρότητα του λόγου, το ανυπόκριτο πατριωτικό φρόνημα και την πηγαία ειλικρίνεια, τη συγκινητική εξιστόρηση και τη διάθεση αυτοκριτικής και αυτοσαρκασμού.
Όπως προκύπτει από τα γραφόμενά σας και την αυτοβιογραφούμενη σταδιοδρομία σας, υπήρξατε εκφραστής ξεχωριστών προσόντων και αρετών και γράψατε ιστορία, την οποίαν ο ιστορικός του μέλλοντος καλείται να εκτιμήσει και να προσδιορίσει.
Εύχομαι ο Δομήτωρ κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο δίκαιος Κριτής πάντων, να σας χαρίζει πλούσια την Χάριν και την ευλογίαν Του.

Μετ’ ευχών διαπύρων

Ο Αθηνών Χριστόδουλος».

Το πόσο εύκολα ο Χριστόδουλος ψεύδεται είναι πια γνωστό. Όμως, στις 8.6.1998, άρτι εκλεγείς αρχιεπίσκοπος, επεσκέφθη τον πνευματικό του πατέρα Καλλίνικο και από άμβωνος στον Πειραιά, με την απαραίτητη παρουσία όλων των τηλεοπτικών καναλιών, έκανε τη μελοδραματική καταγγελία (που απασχόλησε τα ΜΜΕ ως πρώτο θέμα των ειδήσεων το διήμερο 8 και 9.6.98), ότι τάχα «απειλείται η ζωή του»: «Αυτοί που συνήθισαν να διευθύνουν τον τόπο από τα παρασκήνια, απειλούν με διώξεις. Άλλοι απειλούν και τη ζωή μας ακόμη», αλλά δεν θα καμφθεί το φρόνημά του και άλλα τέτοια «ηρωικά». Τέτοιο «εύρημα» και μέσον ούτε ο χειρότερος των πολιτικών δημαγωγών διενοήθη ποτέ να χρησιμοποιήσει. Ενώ ο τότε εκπρόσωπός του Ιγνάτιος εξηγούσε ότι ο Χριστόδουλος εννοούσε κάποια απειλητικά ανώνυμα τηλεφωνήματα που δέχθηκε αλλά όπως είπε, «ο κ. Χριστόδουλος δεν φοβάται», ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Γ. Ρωμαίος έσπευσε να δηλώσει ότι θα ενισχυθούν τα μέτρα ασφαλείας του Αρχιεπισκόπου.
Και μια εβδομάδα μετά, σε συνέντευξή του στα «Νέα», ο Χριστόδουλος δήλωσε: «...κατά την εκφορά του προφορικού λόγου είναι δυνατόν να σου ξεφύγει κάτι. Αυτό είναι όλο. Δεν εννοούσα ότι πραγματικά απειλείται η ζωή μου» («Τα Νέα», 16.6.1998).

***

Μια καλή «συλλογή» από τα λόγια και έργα του Χριστόδουλου βρίσκει κανείς στο βιβλίο του Μ. Βασιλάκη «“Καλά να πάθουν”, Η ελληνική κοινή γνώμη μετά την 11η Σεπτεμβρίου», σελ. 64-72:

O ΑΓΙΑΤΟΛΑΧ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ Η… «ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

Το τρομοκρατικό χτύπημα βρήκε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να περιοδεύει στην Σερβία. Η πρώτη αντίδρασή του στις 12.9.01 ενώπιον σερβικού ακροατηρίου (στο Κραγκούγεβατς) ήταν να φροντίσει –συμψηφιστικώς– να επισημάνει ότι «καταδικάζουμε τις πράξεις βίας και τρομοκρατίας... όπως προ διετίας Έλληνες και Σέρβοι είχαμε καταγγείλει τους βομβαρδισμούς κατά του έθνους σας». Να θυμίσομε ότι ήταν ο κατ’ όνομα χριστιανός Χριστόδουλος που καταφερόταν εναντίον των «σατανάδων», «αντίχριστων», «δαιμόνων», «κατ’ όνομα χριστιανών» της Δύσης και του «υφέρποντα φασίστα» προέδρου Κλίντον (18.3.99) συγκρίνοντας τις ΗΠΑ με την Ναζιστική Γερμανία, ρητορεύοντας περί «Νέας Τάξης» και δηλώνοντας ότι «τα χέρια του (Κλίντον) στάζουν αίμα» (3.1.00), ενώ του δημοκράτη Μιλόσεβιτς ήσαν καθαρά από πάσης απόψεως. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, με ένα ανατριχιαστικό (άμα και ενδεικτικό του πολιτισμού του) κήρυγμα από τον ναό του Τιμίου Σταυρού στον Χολαργό, την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου, αφού αναφέρθηκε στην επίσκεψή του στην Σερβία, μίλησε για τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία τον οποίο «πλήρωσε ο πληθυσμός». «Αυτό όμως μας έδωσε την ευκαιρία να δείξουμε εμείς την ευγένεια της ψυχής μας. Κι οι Σέρβοι αυτό δεν το ξέχασαν». Όπως είπε, «ο λαός της γειτονικής χώρας του έδειξε την ευγνωμοσύνη του για τη συμπαράσταση των Ελλήνων κατά τους πρόσφατους νατοϊκούς βομβαρδισμούς». Μετά συνέχισε ακάθεκτος λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το τρομοκρατικό χτύπημα στην Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον οφείλεται στην «οργή του Θεού»1, ότι «η αδικία όπλισε τα χέρια εκείνων που έκαναν το απονενοημένο διάβημα στις Ηνωμένες Πολιτείες» και τόνισε ότι «αποτελεί μήνυμα για τους ισχυρούς απανταχού της Γης»!
Παραθέτομε ένα εκτενές απόσπασμα από το κατάπτυστο κήρυγμά του: «Πριν από είκοσι αιώνες ο Απόστολος Παύλος έγραφε: “Αυτοί που πίστευαν ότι είναι σοφοί και ισχυροί τελικά απεδείχθησαν ανίσχυροι, ασύνετοι, άσοφοι, και ήρθε η οργή του Θεού πάνω σ’ εκείνους που ήταν άπιστοι έναντι του Θεού”. Βλέπετε πού οδηγούν τα πράγματα οι ανισότητες και οι αδικίες που επικρατούν στη Γη. Βλέπετε τις τραγικές συνέπειες απονενοημένων διαβημάτων όπως αυτό της τρομοκρατικής εκδήλωσης στις ΗΠΑ. Όλοι έχουμε φρίξει για το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, για το πού μπορούν να οδηγήσουν τους ανθρώπους οι απανωτές αδικίες που γίνονται και συμβαίνουν στη Γη. Βεβαίως τα αθώα θύματα αυτής της τραγωδίας δεν έφταιγαν σε τίποτε, πρέπει όμως οι άνθρωποι της ευθύνης και της εξουσίας να σκεφτούν κάποτε ότι δεν μπορούν να ασυδοτούν και να ασεβούν απέναντι στη δικαιοσύνη του Θεού και των ανθρώπων. Όταν θα υπάρξει δικαιοσύνη, θα υπάρξει και ειρήνη. Τα δύο αυτά πάνε μαζί, γιατί ούτε σκέτη ειρήνη με αδικία μπορεί να υπάρξει, ούτε η αδικία μπορεί να φέρει ειρήνη και αγάπη…». Αυτά είπε επί λέξει το αλαλάζον κύμβαλον του καθ’ ημάς φονταμενταλισμού2. Και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν στο «διάγγελμά» του της 7.10.01 στην οργή του Θεού απέδωσε το έγκλημα: «Να λοιπόν η Αμερική η οποία επλήγη από τον Θεό… Εφάρμοσαν την αδικία. Ας τους δείξει ο Θεός την οργή του… Η υποκρισία στέκεται πάνω από τα κεφάλια των απίστων… Οι άνεμοι της πίστης ήρθαν».
Φυσικά εκείνες τις μέρες, ακόμη και στο κουτοπόνηρο Ελλαδιστάν, δεν ήταν δυνατόν να μην του τονιστεί τι επιπτώσεις μπορούσαν να έχουν οι αμετροέπειες που ξέφυγαν από το απύλωτο έρκος των οδόντων του. Εντάξει, ικανοποιηθήκαμε από το κτύπημα, αλλά δεν θα μας ωφελούσε να το διακηρύσσομε κιόλας. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο σε επίπεδο Στοφορόπουλου, Ζουράρι, Γιανναρά, Τριάντη και άλλων ομοίων τους, όχι όμως και επισήμως από τον ποιμένα του αντιδυτικού καρνάβαλου. Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο του Γ. Λοβέρδου: «Παρομοίως μαθαίνω ότι και η Αρχιεπισκοπή δέχθηκε έντονες επικρίσεις για τις πρόσφατες δηλώσεις Χριστόδουλου... Που αναφέρθηκε στους “ισχυρούς” που επέσυραν την... “οργή του Θεού”. Μου είπαν ότι ήταν και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος οργισμένος με τις δηλώσεις αυτές. Και κατέστησε τη δυσφορία του αυτή σαφή στην Αθήνα. Όλες αυτές οι επικρίσεις υποχρέωσαν το γραφείο Τύπου της Αρχιεπισκοπής να εκδώσει έκτακτη ανακοίνωση το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου. Υποστηρίζοντας ότι δεν... “καταλάβαμε” τους λόγους του Χριστόδουλου. Και ότι δήθεν διαστρεβλώσαμε το νόημά τους... Είναι χαρακτηριστικό ότι η ανακοίνωση εκδόθηκε αφού ο Αρχιεπίσκοπος είχε μεταβεί στην Ιερουσαλήμ... Για την ενθρόνιση του νέου πατριάρχη. Μακάρι να μην είχαμε καταλάβει τους λόγους του Αρχιεπισκόπου. Και μακάρι να τον είχαμε... παρεξηγήσει» («Κ», 18.9.01).
Έτσι λοιπόν, αφού το περί ου ο λόγος διαβόητο κήρυγμα προκάλεσε σάλο και κατακραυγή, δυο μέρες αργότερα (16.9.), το Γραφείο Τύπου της Αρχιεπισκοπής εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία τάχα παρερμηνεύθηκε το κήρυγμα του Χριστόδουλου. Όμως την επομένη, από τον ναό της Αγίας Σοφίας Ν. Ψυχικού έλεγε ότι «οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν» προσθέτοντας ότι «όμως οι άλλοι λαοί δεν φταίνε σε τίποτε να πληρώσουν τα σπασμένα» για να επιδοθεί στη συνέχεια σε κήρυγμα ειρήνης. Βεβαίως για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις από το διαβόητο κήρυγμά του έκανε αλλεπάλληλες δηλώσεις, ανέβαλε προγραμματισμένες επισκέψεις και στις 18.9. πήγε στην αμερικανική πρεσβεία όπου υπέγραψε στο βιβλίο συλλυπητηρίων. Ποιος, ο… «ανδροπρεπής Έλλην»3. Περιστερά της ειρήνης ο «Αρχιεπίσκοπος Κεραυνός» που έχει πει ότι «τα κανόνια είναι αυτά που χρειαζόμαστε στο Κυπριακό» (Οικονομικός Ταχυδρόμος 15.7.00) και ότι «η ακραιφνής ιστορική επιλογή (του έθνους μας) δεν μπορεί να είναι η ειρήνη» (Το Βήμα, 25.2.96). Περιστερά της ειρήνης ο αρειμάνιος που πρότεινε λοβοτομή των αντιρρησιών συνειδήσεως (Το Βήμα, 8.6.97). Ναι, πρότεινε λοβοτομή! Περιστερά της ειρήνης αυτός ο οποίος αφού ετόνισε ότι «αυτή την περίοδο παίζεται μεγάλο παιχνίδι εθνικής ανεξαρτησίας ή υποδούλωσης στην Κύπρο» και ότι λέμε όχι «στο ψευτοδίλημμα πόλεμος ή ειρήνη», εκραύγαζε σε εκδήλωση από τον ιδανικό χώρο, στο Πολεμικό Μουσείο: «Θέλεις ειρήνη με υποδούλωση ή θέλεις πόλεμο με ανεξαρτησία; Αυτό είναι το δίλημμα και σ’ αυτό το δίλημμα οι Έλληνες ποτέ δεν εδίστασαν να πούνε “Πόοολεμο!”» (14.3.02).
Ωστόσο το θέμα των δηλώσεων Χριστόδουλου περί «οργής του Θεού» κ.λπ. δεν πέρασε ως μια άστοχη κορώνα του ασεβούς ορθόδοξου φονταμενταλιστή. Οι ομογενείς της Αμερικής ενοχλήθηκαν σφόδρα. Και η οργή της Ομογένειας έπεσε πάνω του, όσο και αν ο Εθνικός Κήρυξ, προκειμένου να μην εκτεθούμε, έδωσε την μικρότερη δυνατή δημοσιότητα στο θέμα. Βεβαίως έσπευσε ο πονηρός Χριστόδουλος να δώσει συνέντευξη στον «Ε.Κ.» (17.9) προσπαθώντας να παρουσιάσει άλλο πρόσωπο. Παρ’ όλα αυτά δεν απέφυγε ο άφρων τον πειρασμό να κάνει συστάσεις προς τις ΗΠΑ για τον τρόπο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας: «Πολύ περισσότερο στην εποχή μας δεν νομίζω ότι θα πρέπει να κινηθεί κανείς από αντεκδίκηση. Εκείνο που νομίζω ότι χρειάζεται είναι μια παιδαγωγία. Κάθε φορά και η τιμωρία μπορεί να έχει τον χαρακτήρα παιδαγωγίας, αλλά ποτέ να μην έχει τον χαρακτήρα εκδίκησης». «Παιδαγωγία» λοιπόν χρειάζεται για τον Λάντεν και τον μουλά-Ομάρ, τον ομόλογο του Χριστόδουλου. Παραθέτομε εδώ μόνο τέσσερα αποσπάσματα από επιστολές σχετικά με τον Χριστόδουλο που δημοσιεύθηκαν στην ομογενειακή εφημερίδα Εθνικός Κήρυξ της Νέας Υόρκης:
● «Η χειρότερη έκφραση ήταν από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο … πως η τρομοκρατική επίθεση οφείλεται στην “οργή του Θεού”. Ενώ οι Έλληνες της Αμερικής πέθαιναν και πονούσαν, η Εκκλησία της Ελλάδος τούς έστελνε ένα μήνυμα Μουλά, και ο Χριστόδουλος ήταν ο αγγελιαφόρος. O αρχικός μου θυμός για την “πατρίδα” μου μετετράπη σε ντροπή» (Sammy Thomas, «Ν.Η.», 18.9.01).
● «Περιττό να αναφερθώ στο γραφικό ηγέτη του φανατικού ρασοφόρου κατεστημένου στην Ελλάδα, τον Χριστόδουλο, ο οποίος ως αντάξιος και ισάξιος των φανατικών θεοκρατικών ισλαμιστών είπε…» (Γεράσιμος Δόριζας, «Ε.Κ.», 25.9.01).
● «Πληγώθηκες όταν άκουσες τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας να εκφράζεται έτσι χυδαία…» (Ντίνος Παύλου, «Ε.Κ.», 8.10.01).
● Τέλος, ο Konstantinos Penetis επικρίνει την εφημερίδα γιατί ενώ πρόβαλε στην πρώτη σελίδα τις χουλιγκανικές ασχημίες δεν έκανε το ίδιο και για τον Χριστόδουλο: «Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν σας ενόχλησε που είπε ότι ήταν θέλημα Θεού αυτό που έγινε στη Νέα Υόρκη; Είναι λόγια ενός αρχηγού Εκκλησίας; Αίσχος… Όμως δεν είδα να το αναφέρετε στη πρώτη σελίδα όπως κάνατε για τον κ. Σημίτη. Γιατί; Συμφωνείτε ότι ο Θεός είναι τόσο κακός; Πιο σωστά, γιατί επαινείτε και προβάλλετε τον Χριστόδουλο;» («Ν.Η.», 18.10.01).
Εκτός όμως από τις επιστολές και τις άλλες μορφές έντονης διαμαρτυρίας, με ένα σκληρό ψήφισμα στις 27.9.01 η Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης (το οποίο προτάξαμε στο παρόν βιβλίο) κατήγγειλε τον Χριστόδουλο, την Παπαρήγα, τον Γιανναρά, τον Κούνδουρο, τους λαλίστατους «αναλυτές» των τηλεοπτικών παραθύρων και τους Έλληνες χούλιγκανς που ασχημονούσαν εκείνες τις ημέρες. Τον ενέταξαν –και ορθώς– ανάμεσα στους ομοίους του.
Την είδηση και το περιεχόμενο του ψηφίσματος, ως όφειλε, εδημοσίευσε ο Τ. Μίχας στην Ελευθεροτυπία στις 1 και 2 Οκτωβρίου. Και, ω του απύθμενου θράσους, ο διευθυντής του γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής Χ. Κονιδάρης επετέθη κατά του Τ. Μίχα («Ε», 4.10.01) διότι αναπαρήγαγε το δήθεν διαστρεβλωθέν κήρυγμα του Χριστόδουλου, ωσάν να μην το είχαν παρουσιάσει όπως ακριβώς το εξέφρασε ο Αρχιεπίσκοπος όλα τα Μέσα (εφημερίδες, τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί)· ακόμη και ο στενός συνεργάτης του Γ. Παπαθανασόπουλος στον Ελεύθερο Τύπο (15.9.01), ο οποίος είναι μέλος τής υπό τον Χριστόδουλο επιτροπής… «εθνικών θεμάτων». Ωσάν να μην είχαν προηγηθεί σχόλια όπως του Μιχ. Μορώνη: «Οι αποπνέουσες μίσος, παρά συμπαράσταση στα θύματα της τραγωδίας, δημόσιες δηλώσεις τού κατά τα άλλα αυτοπροσδιοριζόμενου εκπροσώπου του Θεού στη γη “αρχιεπισκόπου” Χριστόδουλου, δίνουν το στίγμα της αντίδρασής μας. Αυτής που δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ ενός βάρβαρου και άδικου πολέμου… και ενός τυφλού εγκληματικού χτυπήματος σε ανύποπτους εργαζόμενους… Αυτής που ο δημαγωγός Παρασκευαΐδης, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά την προδιάθεση του λαού και το επικρατούν κλίμα, εκφράζει όχι ως φιλεύσπλαχνος χριστιανός, αλλά ως πολιτικάντης του χειρίστου είδους» (Ελευθεροτυπία, 17.9.01). Ο Τ. Μίχας απήντησε παραθέτοντας απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα του κηρύγματος. Ο Χριστόδουλος, για τον οποίον το ψεύδος είναι το πιο πρόχειρο μέσον4, με νέα επιστολή επανήλθε στο θέμα επιμένοντας ότι η σύνδεση της «οργής του Θεού» με την τρομοκρατική επίθεση είναι «απόλυτα αυθαίρετη» και «έωλη» («Ε», 9.10.01). Χρειάστηκε πλήρης παράθεση από τον Τ.Μ. των επίμαχων σημείων του κηρύγματος για να σιωπήσει ο θρασύτατα ψευδόμενος Αγιατολάχ Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης5. Την σκυτάλη πήρε το περιοδικό της Αρχιεπισκοπής Αθηνών Τόλμη (τεύχος 12, Οκτώβριος 2001) που επιτίθεται στον Τ.Μ. και τονίζει ότι ο αρχιεπίσκοπος ήταν «ο προς εξουδετέρωση στόχος» των ΜΜΕ! Πάλι παρ’ ολίγον «θύμα» ο Χριστόδουλος… Ο Τ.Μ. έστειλε επιστολή η οποία δημοσιεύθηκε στο επόμενο τεύχος στην οποία καταλήγει: «Εγκλήματα όπως το Άουσβιτς, τα σοβιετικά Γκούλαγκ, οι σφαγές του Πολ-Ποτ στην Καμπότζη, η σφαγή 8.000 αμάχων στη Σρεμπρένιτσα και πρόσφατα η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, δεν επιδέχονται καμιάς εκλογίκευσης ή κατανόησης. Η μόνη ηθικά αποδεκτή στάση όταν κανείς έρχεται αντιμέτωπος με αυτά τα εγκλήματα είναι να καταγγέλλει τη φρίκη τους. Ασφαλώς όχι να προσπαθεί να βρει τα “κοινωνικά αίτια” που τα προκάλεσαν». Η απάντηση σ’ αυτήν την σαφέστατη τοποθέτηση ήταν μια γενικόλογη αναφορά στα περί Παραδόσεως την οποία δεν ασπάζεται ο Μίχας, περί «ατομοκρατικής θεωρήσεως», που φτάνει να «γίνει ατομικό δικαίωμα» –τα τόσο μισητά «ανθρώπινα δικαιώματα» από τους ορθόδοξους φονταμενταλιστές.
Αμετανόητος όμως ο Χριστόδουλος, ευθυγραμμιζόμενος με τους λοιπούς «αντιιμπεριαλιστές» που διαδήλωναν εναντίον της σωτήριας και για τον αφγανικό λαό επέμβασης στο Αφγανιστάν, στις 30 Σεπτεμβρίου μιλώντας στο Ναό του Αγίου Νικολάου στους Αγίους Αναργύρους ετόνισε: «Έτσι πρέπει να παραμείνουμε και όχι να παρασυρόμαστε από το κλίμα που δημιουργείται στη χώρα μας. Το λέω εξ αφορμής της τρομοκρατικής ενέργειας και της γενικότερης αποδοκιμασίας ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου. Είναι άδικο, δεν υπάρχουν συλλογικές ευθύνες. Αυτά εφαρμόζονταν σε άλλες εποχές, που έφταιγε ένας και πλήρωναν εκατό. Το δίκαιο είναι να βρεθεί ο δράστης ή οι δράστες». Ψευδόμενος επικαλείται την δήθεν «γενικότερη αποδοκιμασία του μουσουλμανικού κόσμου». Και ποιος τα λέγει αυτά; Αυτός που με άρθρο του το 1993 έκανε έκκληση για την συγκρότηση ενός «ορθόδοξου τόξου» στα Βαλκάνια εναντίον των μουσουλμάνων (Το Βήμα 2.5.93). Ποιος ζητά δικαιοσύνη; Ο κήρυκας της ανομίας και στασιαστής εναντίον του κράτους, αυτός που διεκήρυξε: «Εώμεν τους νόμους καθεύδειν… Αφήστε τους νόμους να κοιμούνται», στην περιβόητη «λαοσύναξη» της 21.6.2000. Αυτός ο οποίος εξέδιδε ως μητροπολίτης Δημητριάδος το περιοδικό Πληροφόρηση που ζητούσε το 1995 να συγκαλυφθεί η δολοφονία δύο και ο τραυματισμός τεσσάρων αλβανών στρατιωτών από την ΜΑΒΗ6.
Δυο μήνες αργότερα, στις 24 Ιανουαρίου 2002, «παγκόσμια ημέρα προσευχής για την ειρήνη», στην Ασίζη της Ιταλίας συγκεντρώθηκαν οι εκπρόσωποι 12 θρησκειών για να προσευχηθούν και να καταδικάσουν τη «βία στο όνομα του Θεού», μετά μάλιστα τη φρίκη της 11ης Σεπτεμβρίου. Όλοι ήσαν εκεί. Και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκ δεξιών του Πάπα και άλλοι 11 ορθόδοξοι πατριάρχες και αρχιεπίσκοποι. Όλοι πλην Λακεδαιμονίων: Απουσίαζε η Εκκλησία της Ελλάδος, διότι, όπως έγραψε ο εκπρόσωπος τύπου της Αρχιεπισκοπής Επιφάνιος, απαντώντας σε σχετικό επικριτικό άρθρο του Ηλία Κανέλλη (Το Βήμα, 24.1.02), η Εκκλησία της Ελλάδος καθορίζει «τη στάση της απέναντι σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις και ενέργειες, χωρίς να δίνει σημασία σε κάθε είδους σκοπιμότητες και άλλες συγκυρίες που γι’ αυτήν είναι άσχετες και την αφήνουν παγερά αδιάφορη» (Το Βήμα 29.1.02). Η «συγκυρία» της 11ης Σεπτεμβρίου πράγματι εξέθεσε πολλούς οι οποίοι στάθηκαν απέναντι στην φρίκη «παγερά αδιάφοροι»…
Η ανάγκη απαλλαγής του πολιτικού βίου από τον ακατασχέτως δημαγωγούντα ρασοφόρο («αυτά που λέω είναι αυτά που θέλει ο λαός μας») γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική. Όχι γιατί «φυσιούται, περπερεύεται, καυχάται, υπεραίρεται, μικροθυμεί, παροξύνει και παροξύνεται»7, όχι γιατί υβρίζει, ψεύδεται και φληναφεί, αλλά γιατί σε κρίσιμες στιγμές εκθέτει την χώρα. Είναι τραγικό το επίπεδο της πολιτικής τάξης η οποία όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται την επικινδυνότητά του, αλλά ούτε καν την μωρία του και το χύδην επίπεδό του. Τι άλλο πρέπει να πει και να κάνει για να το εννοήσουν; Τέλος, θα πρέπει να αναλογιστούν και οι καλόπιστοι ομογενείς τις ευθύνες τους, διότι έχουν αγκαλιάσει αυτόν τον μισαλλόδοξο κήρυκα του αντιδυτικισμού, αντιαμερικανισμού, αντιδιαφωτισμού. Θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όταν απευθύνεται προς αυτούς, υποκρινόμενος, λέγει άλλα από τα δηλητηριώδη με τα οποία κατακλύζει την εγχώρια αγορά8.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Και οι τηλεοπτικοί συνάδελφοί του στις ΗΠΑ, οι ευαγγελιστές Τζέρι Φάλγουελ και Πατ Ρόμπερτσον, απέδωσαν την ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση «στην οργή του Θεού κατά της Αμερικής», την οποία επέσυραν οι κινήσεις υπέρ των δικαιωμάτων των πολιτών, οι φεμινίστριες, οι υποστηρικτές των αμβλώσεων, οι ομοφυλόφιλοι …

2. Η ρήση του Χριστόδουλου «εκφράζει με τον πλέον άκριτο, επιπόλαιο, λαϊκίστικο, φτηνό και μεσαιωνικό τρόπο αυτό το πνεύμα» και εκφράζει «αρχαϊκά θρησκευτικά αντανακλαστικά», παρατηρεί ο Θ. Λίποβατς και τονίζει ότι «αυτός ο αρχαϊκός Θεός είναι ο Θεός των Ταλιμπάν και του Αρχιεπισκόπου» («Ε», 12.10.01).

3. Αναφερόμαστε στην χυδαία κορώνα με το σεξιστικό υπονοούμενο του κήρυκα του εθνικιστικού πριαπισμού, εναντίον των Δυτικών εταίρων και συμμάχων: «Ε! λοιπόν, εμείς δεν είμαστε Γερμανοί ούτε Γάλλοι, ούτε πολύ περισσότερο Άγγλοι. Εμείς είμαστε άντρες, ανδροπρεπείς Έλληνες και μιλάμε αντρίκεια» (Χριστόδουλος, Μυτιλήνη, 20.6.99). Ενώ όμως καθύβριζε συλλήβδην την Δύση, αλλά και τους «γραικύλους», «ευρωλιγούρηδες», «υπηρέτες των Βρυξελλών», μια εβδομάδα αργότερα ζητούσε 126 δισ. δρχ. από το Γ΄ ΚΠΣ για «αναπτυξιακές παρεμβάσεις της Εκκλησίας». Ή να θυμηθούμε και την απαίτησή του για χορήγηση… «επιδόματος παραγωγικότητος» στους ιερείς.

4. Αναισχύντως και αδιστάκτως ο Χριστόδουλος προέβη στις 8.6.98 από άμβωνος στον Πειραιά στην μελοδραματική καταγγελία: «εξαπολύουν απειλές ακόμη και κατά της ζωής μου», καταγγελία που λόγω της… σοβαρότητός της μετέδωσαν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί σαν πρώτη είδηση. Μια εβδομάδα μετά, σε συνέντευξή του στα Νέα (16.6.98), είπε ότι «κατά την εκφορά του προφορικού λόγου είναι δυνατόν να σου ξεφύγει κάτι. Δεν εννοούσα ότι πραγματικά απειλείται η ζωή μου». Τόσον αδίστακτος δημαγωγός και τόσο πρόχειρος στο ψεύδος. Καθημερινώς στα δελτία ειδήσεων φληναφεί και αν τυχόν περάσει μια μέρα χωρίς μεγάλη προβολή καταγγέλλει «απόπειρες φιμώσεώς» του. Όσο για το επαναλαμβανόμενο «θαύμα» του δακρυόεοντος Αρχιεπισκόπου, δακρύζει (από τηλεοράσεως) περισσότερες φορές απ’ ό,τι οι… εικόνες της Παναγίας.

5. Δες σχετικά:
–Τ. Μίχα, «Οι ομογενείς ενοχλούνται από τον αντιαμερικανισμό των Ελλήνων», Ελευθεροτυπία, 1.10.01.
–«Ομογένεια: Ντροπή σε όσους μιλούν για “θεία δίκη”», Ελευθεροτυπία, 2.10.01.
–«Οι ομογενείς και ο Χριστόδουλος», Ελευθεροτυπία, 4.10.01.
–«Η δήλωση Χριστόδουλου και τα προφανή», Ελευθεροτυπία, 9.10.01.
–Περιοδικό Τόλμη, τεύχος 12, σελ. 16 και τεύχος 13, σελ. 80.
Στο κείμενο της 1.10.01, αναδημοσίευσε μερικές επιστολές ομογενών από την αγγλόφωνη Καθημερινή, ανάμεσα στις οποίες και μια συγκλονιστική του καθηγητή Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ Στέφεν Μίλερ, ο οποίος οργάνωσε με δικούς του πόρους τις ανασκαφές στην Νεμέα, αναστήλωσε τον Ναό του Διός και ανήγειρε με δικά του έξοδα μουσείο, το οποίο δώρισε το 1984 στην Ελλάδα. «Σύντομα θα πρέπει να ζητήσω», γράφει στην επιστολή του, «από τους χορηγούς οικονομική ενίσχυση. Όμως μετά το κάψιμο της σημαίας μας στη Νέα Φιλαδέλφεια, τα αντιαμερικανικά άρθρα σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες, τα σχόλια ηγετών όπως της κ. Παπαρήγα και του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, πώς μπορώ να πλησιάσω τους Αμερικανούς χορηγούς και να τους ζητήσω να συνεχίσουν την οικονομική ενίσχυση των εργασιών στη Νεμέα; Πώς μπορώ να τους ζητήσω να βάλουν τα χρήματα που κέρδισαν με την εργασία τους σε μια χώρα που μισεί τους Αμερικανούς; Τι κάναμε για να αποκτήσουμε αυτή την αντιπάθεια των Ελλήνων; Πώς σας βλάψαμε; Γιατί έδωσα ένα τέτοιο μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό μου στην Ελλάδα;».

6. «Όμως πού ηκούσθη να παραδίδει μια χώρα σε μιαν άλλη στοιχεία που εξακρίβωσε σε βάρος των συλληφθέντων πολιτών της που έδρασαν πατριωτικά και ηρωικά; … Στο κάτω κάτω και ένοχοι αν είναι οι συλληφθέντες θα έπρεπε να συγκαλυφθούν. Γιατί τώρα, ποιος θα θελήσει να αναλάβει κάποια τόσο επικίνδυνη αποστολή, όταν είναι βέβαιος ότι η ίδια του η κυβέρνηση θα τον απαρνηθεί;» (Πληροφόρηση, Ιούλιος-Αύγουστος ’95).

7. Από άρθρο μου στο περιοδικό Αντί, τχ. 663, 19.6.98.

8. Τι παραπάνω άραγε λέγει ο Λεπέν; Ο πιο πρόσφατος αποκαλυπτικός εθνοφυλετικός λήρος του ήταν η επίκληση του… DNA των Ελλήνων: «Όμως το DNA των Ελλήνων είναι ανθεκτικό. Είμαι βέβαιος ότι θα αντέξουμε και τα παιδιά μας θα ζήσουν σε ένα καλύτερο κόσμο» (22.4.02).

*Ο χαρακτηρισμός Αγιατολάχ Αθηνών και πάσης Ελλάδος οφείλεται στον Αντύπα Καρίπογλου (Ελευθεροτυπία, 21.3.2000).

Δημοσιεύεται στο http://www.libertynet.gr/xristodoulos.aspx (30 Μαρτίου 2004)