EXCELLENT

Πιστεύω ότι κάθε υγιώς σκεπτόμενος έλληνας θα προσυπέγραφε το κείμενο...

Συγχαρητήρια γιά το κείμενο.Συμφωνώ με το σχόλιο του κου.Μπλάτσιου
και συμφωνόντας θλίβομαι .Θλίβομαι γιατί τόσοι λίγοι.
Σαφώς και δεν περίμενα τον κο Νταλάρα κ.λ. επιλεκτικά ευαίσθητους καλλιτέχνες.Ομοίως την κα.Παπαρήγα και το Κ.Κ.Ε...
Γιά τον υπουργό προεδρίας του ενός και μοναδικού ΘΕΟΥ επί γής ούτε λόγος.Αλλά οι άλλοι?Πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ?Ξόφαλτσα και αυτός?Πού είναι
ο ΓΑΠ και έστω το σωστό ΠΑΣΟΚ?Πού είναι ο Καραμανλής και η Ν.Δ ?
Που είναι η πατρίδα μου , η πηγή του πνεύματος και του πολιτισμού, αυτή που ακούγοντας τους δασκάλους σε τάξεις των 40-50 ατόμων ανατριχιάζαμε απο περηφάνεια ...
Αντε στο διάολο πιά..

Καλό κείμενο. Κρίμα δυστυχώς που ο ελιτισμός των συντακτών δεν τους επέτρεψε να το αναρτήσουν σε ιστοσελίδα όπου άλλοι ενδιαφερόμενοι θα μπορούσαν να το προσυπογράψουν. Αυτό μας έλειπε, να προσυπογράφουν οι κοινοί θνητοί δίπλα στους 163 πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους και άλλους πολίτες, ανάμεσά τους και πέντε πολιτικοί. Κρίμα. Ο ελιτισμός και ο εγωισμός θα μας φάει. lg

Lessons of Srebrenica

About the U.N., Europe, and the Bush Doctrine.

Monday, July 11, 2005 12:01 a.m.

http://www.opinionjournal.com/editorial/feature.html?id=110006945


Ten years ago today, Bosnian Serb forces under the command of General Ratko Mladic entered the Bosnian Muslim town of Srebrenica, then being defended by Dutch peacekeepers. General Mladic made three demands: that the townsmen surrender their weapons; that all males between the ages of 12 and 77 be separated out for "questioning"; and that the rest of the population be expelled to Muslim areas. Within two days, 23,000 women and children had been deported. Another 5,000 Muslim men and boys who had taken refuge on a nearby Dutch base were also delivered to the Mladic forces.

As we now know, most of the people surrendered by the Dutch to the Serbs were slaughtered, as were more than 2,000 others, bringing the estimated tally of the Srebrenica massacre to 7,200. Yet the scale of the atrocity alone is not why we remember it. We remember because the men of Srebrenica were betrayed by their ostensible protectors, and that carries some lessons for today.

The first concerns the effectiveness of the United Nations. The U.N. began its involvement in the Balkans with an arms embargo that was supposed to apply to all sides equally, but which effectively left Bosnia's Muslims ill-defended against better equipped Serbs, who had the backing of the Belgrade government run by Slobodan Milosevic.

That was followed by the U.N.'s disastrous decision to establish "safe areas" around several threatened ethnic enclaves, including Sarajevo and Srebrenica. According to a 1993 U.N. Secretariat report, safe areas would have the benefits of limiting "loss of life and property, deterring aggression, demonstrating international concern and involvement, setting the stage for political negotiations and facilitating the delivery of humanitarian aide."

From the start, however, it was unclear where the U.N. soldiers to protect the enclaves would come from; then-President Clinton had ruled out the deployment of U.S. ground troops. It was also unclear whether the U.N. soldiers in safe areas were actually authorized to use force to defend the people in their care. Worst of all, the price Muslims paid for U.N. protection was to abandon their weapons, which they did within a week of the safe areas' creation.

There was also the role played by the Europeans. As the Balkans crisis took hold in the early 1990s, the foreign representative of the European Community, a man named Jacques Poos, declared that "the hour of Europe has come." This was supposed to be a new and decisive Europe, unshackled from its Cold War subservience to the U.S.

Instead, Europeans alternated between half-measures and attempts at negotiation with the Serbs, even as they exposed thousands of their own soldiers to risk in futile operations. When Margaret Thatcher, by then a former prime minister, called Serb atrocities "evil" and said "humanitarian aid is not enough," her views were dismissed by British Defense Minister Malcolm Rifkind as "emotional nonsense."

Finally, there was the Clinton Administration, which had come to office pledging to reverse the first Bush Administration's appeasement of the "butchers of Belgrade." Today, most people remember the successful diplomatic efforts to end the Bosnian war with the 1995 Dayton Accord, as well as its successful military intervention in Kosovo in 1999.

But Mr. Clinton allowed the Balkans to bleed for three years before he "did something." He let the U.N. and Europe take the lead and was frequently heard musing about the ancient roots of the Balkans conflict, which supposedly made it intractable and beyond the reach of the United States to repair. What's remarkable is that, when the U.S. did intervene--for example, with a limited bombing campaign in 1995--it achieved fast and decisive results. Had Mr. Clinton honored his campaign pledges, he could have saved thousands of Bosnian lives and almost certainly averted the massacre at Srebrenica.

If American policy makers want to avoid facing another Srebrenica on their watch, they must never let the U.N. determine the mission. Allowing the Europeans to "take the lead" is also a bad idea. Above all, Srebrenica is what happens when Western policy makers reject taking pre-emptive measures against gathering dangers, so that by the time the dangers are obvious it is too late to do something.

It has become trendy in certain circles to speak of "No More Srebrenicas," as well as "No More Rwandas" and "No More Darfurs." If these people really believe the slogan, then the policy to make it work already has a name. It's called the Bush Doctrine.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ L G.
Η κατηγορία για ελιτισμό είναι άδικη. Το κείμενο είχε αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του ΕΠΣΕ (http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=872), στην ιστοσελίδα www.ppol.gr και πρόθεσή μας ήταν να το αναρτήσουμε και στο Libertynet, αλλά λόγω βλάβης του server ακόμη και μέχρι σήμερα (13/7) δεν κατέστη δυνατόν να αναρτηθεί τουλάχιστον για να συμπληρώσουμε τις υπογραφές που ήρθαν μετά τις πρώτες 163. Όπως θα δείτε, στη λίστα δεν υπάρχουν μόνο οι "επώνυμοι" αλλά και κάθε πολίτης που είχε ενημερωθεί και υπέγραψε. Δεν ξεχωρίσαμε κανέναν, όλα τα ονόματα δημοσιεύθηκαν κατ' απόλυτη αλφαβητική σειρά.
Μανώλης Βασιλάκης

Αφού την Κυριακή 10/7 το μεσημέρι είχαν δοθεί στη δημοσιότητα οι παραπάνω 163 υπογραφές ήρθαν και οι υπογραφές άλλων 28 πολιτών: Άρτεμις Αλκαλαη, Ανδρονικίδου Κατερίνα, Δημήτριος Αχλιώπτας, Ευτύχης Βαρδουλάκης, Αντώνιος Βλυσίδης, Λάζαρος Βογίαζας, Νίκος Γιαννής, Δημοσθένης Δούκας, Πάνος Ευαγγελόπουλος, Ευθύμιος Ευθυμιάδης, Αϊσέλ Ζεϊμπέκ, Κυριάκος Θεοδωρακάκος, Μαρία Καβάλα, Κωνσταντίνος Καζαμιάκης, Μαρία Καλυβιώτου, Σπύρος Κασιμάτης, Πλάτωνας Κοτζιάς, Νίκος Κουσουρνάς, Ιωάννης Κωβαίος, Νικόλαος Κωβαίος, Ξενοφών-Σπύρος Λουράντος, Ιωάννης Παρασκευόπουλος, Απόστολος Πετρούλιας, Άρης Σκάτσικας, Ασπασία Τσαούση, Αθανάσιος Τσιούρας, Μωρίς Χατζής, Κώστας Χριστίδης.

Νομίζω κε Βασιλάκη ότι όποιος θέλει να μαζέψει υπογραφές για ένα θέμα:

α) το οργανώνει καλύτερα
β) αν στην πορεία διαπιστώσει προβλήματα δίνει πίστωση χρόνου μέχρι αυτά να λυθούν
γ) δεν περιορίζεται με τοποθετήσεις σε 2 sites

Εκτός και αν όντως σας ενδιέφεραν τα ονόματα κράχτες και τα υπόλοιπα τα έχετε για κομπαρσαρία...

Αγαπητέ κ. Βασιλάκη:
με κάθε εκτίμηση που έχω για σας, επειδή τολμάτε να λέτε τα πράγματα με τ΄όνομά τους όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για σας προσωπικά, νομίζω πως σφάλετε με την δικαιολογία σας και πως ο κ. Μπούρχας απλά και λιτά σας εξηγεί μερικά πράγματα.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτώ πως δεν επρόκειτο για ελιτισμό, τότε κύριοι είστε μοναχοφάηδες.

Η ανακοίνωση στην ιστοσελίδα το ΕΠΣΕ αναρτήθηκε στις 8 Ιουλίου και η συλλογή υπογραφών έκλεισε στις 10 Ιουλίου. Είναι δυνατόν να μου λέτε πως επρόκειτο για ανοιχτή διευριμένη πρόσκληση προς κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη; Την στιγμή που μαζεύετε υπογραφές μόνο για 48 ώρες και δίχως να ανακοινώνετε την προσπάθεια σε ευρύτερο κύκλο -- πχ, κόπος ήταν να βάζατε μια ανακοίνωση στο bulls.gr;

Ολιγοήμερη ήταν επίσης και η ανάρτηση στο ppol.gr.

Όπως και να χει λοιπόν αν δεν πρόκειται για ελιτισμό και αυταράσκεια των οργανωτών τότε πρόκειται και πλήρη ανικανότητα. Διαλέξτε και πάρετε.

Είτε λοιπόν από αυταράσκεια είτε από ανικανότητα χάσατε μια εξαιρετική ευκαιρία να συσπειρώσετε εκατοντάδες σκεπτόμενους Έλληνες με τόλμη και πολιτική ειλικρίνεια. Χάσατε επίσης, είτε από ελιτισμό είτε από ανικανότητα, μια πρώτης τάξης ευκαιρία να βροντοφωνάξετε τις θέσεις σας και τους προβληματισμούς σας και να τους μοιραστείτε με ακόμη περισσότερους συμπολίτες.

Θα αγνοούσαν οι περισσότερες εφημερίδες τέτοιο κείμενο αν το υπέγραφαν 5000 άτομα; Θα το δημοσίευαν και θα το διάβαζαν ακόμη κι όσοι δεν συμμερίζονται τις θέσεις σας. Αν μάλιστα μαζί με τα ονόματα μαζεύατε και τις επαγγελματικές ιδιότητες των προσυπογραφόντων, το βάρος της ανακοίνωσης θα ήταν ακόμη πιο μεγάλο.

Χάθηκε έτσι μια μεγάλη ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο για μια άκρως ενδιαφέρουσα και πολύ σημαντική πολιτική κίνηση.

Ελπίζω την επόμενη φορά να τα πάμε καλύτερα. Και για να μην περιοριστώ σε κριτική μόνο ορίστε και η εποικοδομητική πρόταση για την επόμενη φορά.

Δυο μήνες πριν την ημερομηνία κατά την οποία επιθυμείτε να ανακοινώσετε τη θέση σας, στήστε μια ιστοσελίδα αυτόματης συλλογής/επιβεβαίωσης υπογραφών (λίγο PHP, λίγη mySQL, μισή ώρα δουλειά είναι κι αν δεν έχετε κάποιον να την κάνει βγάλτε ανακοίνωση και ζητήστε εθελοντή).

Δημοσιεύστε προσκλήσεις για προσυπογραφή σε όσο περισσότερους ιστοχώρους μπορείτε. Ενθαρρύνετε τα άτομα που υπογράφουν να καλέσουν τους φίλους και γνωστούς τους να υπογράψουν.

Απλά πράγματα.

L G.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ
(Προς L G.)

Ίσως δεν θα έπρεπε να κάνω διάλογο με κάποιαν/ον που χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Αφού έκανα το λάθος να απαντήσω σε ανωνυμογράφο, επειδή την/τον θεώρησα καλόπιστη/ο, ας γράψω μερικές τελευταίες διευκρινίσεις, για να μη δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις σε όσους παρακολούθησαν αυτόν τον διάλογο.
Απορώ, γιατί μετά την απάντησή μου συνεχίζετε να επιχειρηματολογείτε εναντίον αυτών που είχαν την πρωτοβουλία, αντί να πείτε κάτι πολύ απλό: «συνυπογράφω»! «Παίρνω πρωτοβουλία να βοηθήσω την προσπάθεια συγκεντρώνοντας και τις υπογραφές κάποιων φίλων»...
Επαναλαμβάνω: Η λίστα των μέχρι τώρα υπογραφών συμπληρώνεται με τα ονόματα όσων δηλώνουν ότι θέλουν να υπογράψουν. Μια ματιά εξάλλου στα ονόματα αυτών που υπογράφουν θα σας πείσει ότι δεν είναι μόνον οι «διάσημοι», είναι και απλοί πολίτες. Μετρήστε πόσοι είναι οι «διάσημοι» και πόσοι οι μη διάσημοι και θα δείτε πόσο είναι άδικη η κατηγορία που μας απευθύνετε. Δεν υπάρχει καμιά διάκριση: υπογράφει και ο Α. Ανδριανόπουλος, υπογράφει και ο άνεργος ή ο μετανάστης.
Η Έκκληση αναρτήθηκε σε όσες ιστοσελίδες προθυμοποιήθηκαν να την δημοσιοποιήσουν. Αν εσείς γνωρίζετε άλλες ιστοσελίδες που θα την αναρτούσαν, αντί να εγκαλείτε εμάς, στείλτε την να αναρτηθεί ή γράψτε μας ποιες είναι αυτές για να τη στείλουμε εμείς. Εμείς βρήκαμε πρόθυμες προς τούτο μόνο τις libertynet, bulls, ppol, ΕΠΣΕ. Άλλωστε αυτή η κίνησή μας έγινε ακριβώς για να σπάσουμε το τείχος της σιωπής. Αν γνωρίζετε άλλες εφημερίδες στη χώρα της ιδεολογικοπολιτικής λογοκρισίας, στη χώρα που απέκρυπτε επί δέκα έτη τη μεγάλη σφαγή, στη χώρα όπου ακόμη και σήμερα στήλες εφημερίδων και δημοσιογράφοι γράφουν ότι δεν έγινε η σφαγή ή αν δέχονται ότι έγινε την συμψηφίζουν με άλλα εγκλήματα πραγματικά ή φανταστικά (ακόμη και με τους βομβαρδισμούς του Βερολίνου από τους Βρετανούς!), αν γνωρίζετε λοιπόν άλλες εφημερίδες που θα την φιλοξενούσαν, πείτε τις και σ’ εμάς. Προτείνετε κάτι αποτελεσματικό που να σπάσει την «εθνική ομερτά», αντί να εγκαλείτε αυτούς που είχαν την πρωτοβουλία να προσπαθήσουν να σπάσουν αυτή την ομερτά. Σας πληροφορώ ότι μόνο οι εφημερίδες «Ελευθεροτυπία» (11/7), «Απογευματινή» (12/7) και «Βήμα» (12/7) δημοσίευσαν την Έκκληση ή τμήμα της. Όλες οι άλλες την αγνόησαν και θα την αγνοούσαν είτε 163 την υπέγραφαν είτε 1.163 είτε 5.163. Και κάτι ακόμα: Για πολλούς από εμάς έχει κόστος αυτή η πρωτοβουλία, δεν το κάνουμε ανεξόδως.
Όσον αφορά τον κ. Μπούρχα, του οποίου την («μη ελιτίστικη», στα αγγλικά!) τοποθέτηση επικαλείσθε, σας πληροφορώ ότι το μόνο που έκανε ήταν να βρει το κινητό μου τηλέφωνο μέσω του δημοσιογράφου Τ. Μίχα και να με πάρει για να μου πει, «φιλικά», ως δικηγόρος, ότι όσοι υπογράψουν κινδυνεύουν να μηνυθούν, γι’ αυτό πρέπει ν αλλάξει η διατύπωση της Έκκλησης όταν ήδη την είχαν υπογράψει πάνω από 100 πολίτες και φυσικά ο ίδιος δεν την υπέγραψε. Να κάτσουμε φρόνιμα να γίνουμε νοικοκύρηδες...
Τέλος, απαντώ στο γιατί δεν βάλαμε τις επαγγελματικές ιδιότητες: Αφενός μεν γιατί δεν είχαμε όλων που υπέγραψαν, αφετέρου δε και αν ακόμη τις είχαμε όλες δεν θα τις βάζαμε διότι θα καθιστούσαμε τεράστια άρα μη δημοσιεύσιμη τη λίστα, με το πρόσχημα της έλλειψης χώρου, αν υποτεθεί ότι ήθελε κάποια εφημερίδα να την δημοσιεύσει. Για τον ίδιο λόγο το κείμενο της Έκκλησης είναι σύντομο. Άλλωστε δεν ήταν στις προθέσεις μας να κάνουμε ανάλυση, αλλά να κάνουμε γνωστή τη σφαγή και την ελληνική συμπαράσταση στους σερβοβόσνιους σφαγείς. Ανάλυση ας κάνει ο κ. Μπούρχας... Γνωρίζετε ότι για τα εγκλήματα του Χίτλερ αναλύσεις γίνονται ακόμη και θα γίνονται στο διηνεκές. Αλλά πρώτα απ’ όλα τα καταδίκασε η ανθρωπότητα.
Τέλος, σας πληροφορώ ότι τον χρόνο που καταναλώνω για να συζητώ με κάποιαν/ον ανώνυμη/ο θα είχα πάρει τηλέφωνο 10 ανθρώπους ή θα είχα στείλει 30 e-mail και θα είχα συγκεντρώσει κάμποσες υπογραφές. «Απλά πράγματα» που λέτε κι εσείς, αλλά δυστυχώς τα κάνετε περίπλοκα. Λυπούμαι, αλλά δεν θα συνεχίσω έναν άγονο και κακόπιστο διάλογο.

MOY KANEI ENTYPOSH OTI THN DHMOSIEYSE (THN EPISTOLH SAS) KAI H ELEY8EROTYPIA H OPOIA EINAI BORDER LINE EXTREMISTIKH, ANTIDYTIKH, ARISTERH ORGANOSH KAI SIGOYRA OXI EFHMERIDA.
(ANAFEROMAI STO MAIN STREAM PRESS)

Προς Μανώλη Βασιλάκη

Πόσο μυαλό κουβαλάς στο κρανίο σου διαφαίνεται μόνο και μόνο από την χρήση των εισαγωγικών που κάνεις στη λέξη φιλικά.

Τα μόνα περιουσιακά στοιχεία που διαθέτω ως επαρχιώτης δικηγοράκος είναι τα βιβλία και μερικά φτηνιάρικα έπιπλα του γραφείου μου, μια ΤΡΑΝΣΑΛΠ 650 κυβικών (που πριν από δύο μήνες η πουτάνα με πέταξε μετωπικά με 100 χιλιόμετρα πάνω στις μπάρες μιας στροφής και τώρα βρίσκεται στο συνεργείο με ζημιά 5.000€, όσες και οι καταθέσεις μου στην τράπεζα), καθώς και ένα καινούργιο ΚΟΛΤ 1300, που το χρωστάω στην Τράπεζα. Το δε ποινικό μου μητρώο είναι λευκό προς το παρόν.

Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούσα άνετα να αντέξω το φορτίο οποιασδήποτε τυχούσας αγωγής και ποινικής καταδίκης για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου, που θα εκπορεύονταν από την «Εθνική Εταιρεία» των ημερών μας. Σιγά τα λάχανα, που θα έχανα. Το πολύ να ζητούσα ένα μικρό δάνειο από μερικά κονομημένα συντρόφια.

Το μόνο που δεν θα μπορούσα, όμως, να αντέξω ανόητε Βασιλάκη είναι να μου πάρουν έστω και «τα σώβρακα» που σου προανέφερα οι εθελοντές και έτσι να δικαιωθούν οι ίδιοι και με τη βούλα της ελληνικής δικαιοσύνης της «Επισκοπής» και τόσων άλλων υποθέσεων που «άπτονται των συμφερόντων του εθνικού κορμού». Γι αυτό δεν προσυπογράφω ακόμα και τώρα το κείμενο με τη διατύπωση που έχει.

Υ.Γ. 1 Όταν έλαβα γνώση του κειμένου ανόητε είχαν ήδη υπογράψει 43.

Υ.Γ. 2 Η ανάλυση στα αγγλικά ανόητε δεν είναι δική μου, αλλά της WSJ.

Αγαπητέ κ. Βασιλάκη:
για να μην σαν μείνει απορία το ότι συνεχίζω επί του διαδικαστικού όπως πιστεύετε, επιτρέψτε μου τις παρακάτω διευκρινίσεις.

Η Εκκληση αναρτήθηκε στις περισσότερες ιστοσελίδες (μεταξύ των οποίων και η παρούσα) ως τετελεσμένο γεγονός και φέρουσα τον τίτλο "Εκκληση 163..." Που σημαίνει πως στο μυαλό των οργανωτών τουλάχιστον η συλλογή υπογραφών είχε τελειώσει πριν καλά-καλά αρχίσει.

Σας πρότεινα ήδη αποτελεσματικότερο τρόπο συλλογής υπογραφών για παρόμοιες πρωτοβουλίες στο μέλλον, αλλά ούτε καν μπήκατε στον κόπο να το αναγνωρίσετε. Αντιθέτως, πιαστήκατε με την ακρωνυμία μου, κάτι που έχουν κάνει μέχρι τώρα μόνο οι ανωριμότεροι των θαμώνων στο βήμα αυτό.

Σφάλετε αν πιστεύετε πως μια Έκκληση με 5000+ υπογραφές δεν θα κεντριζε το ενδιαφέρον περισσότερων εφημερίδων. Είτε είστε ηττοπαθής είτε δεν έχετε την ικανότητα να σκεφτείτε σε ευρύτερο πλαίσιο και να δείτε πέρα από τη μύτη σας. Χιλιάδες Έλληνες πολίτες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό θα είχαν προσυπογράψει αν είχαν λάβει γνώση του θέματος εγκαίρως. Και σε τελική ανάλυση, ας δοκιμάζατε. Λίγο θα σας έπεφτε μια Έκκληση με 5000+ υπογραφές ακόμη κι αν δημοσιευόταν σε τρεις μόνο εφημερίδες;

Το τι είπατε με τον κ. Μπούρχα στο τηλέφωνο δεν μας αφορά. Οι ιδιωτικές συνομιλίες κ. Βασιλάκη δεν είναι προϊόν προς δημόσια κατανάλωση και είναι ηθικά απαράδεκτο αυτό που κάνετε.

Είναι κρίμα κ. Βασιλάκη που μια τόσο καλή πρωτοβουλία κόλλησε επειδή απ ότι φαίνεται οι οργανωτές δεν είχαν την ικανότητα να δούν λίγο πιο πέρα από τη μύτη τους.

Λυπάμαι που χάνετε χρόνο συζητώντας με ανώνυμο ενώ θα μπορούσατε να μαζέψετε άλλες 10-30 υπογραφές για το κείμενό σας το οποίο πέρασε στην ιστορία ως η Έκκληση των 163. Θα άξιζε δηλαδή να θυσιάσετε τις 10-30 υπογραφές αν αντί του ακρώνυμου χρησιμοποιούσα το πλήρες όνομα μου; Τόσο μακριά πάει η οργανωτική σας αντίληψη;

Κλείνοντας, τέλος, κ. Βασικάλη, θα ήθελα να σας πληροφορήσω πως τουλάχιστον 4 από τους 163 είναι άτομα που γνωρίζω προσωπικά και αλληλογραφώ μαζί τους ηλεκτρονικώς σε εβδομαδιαία βάση. Άλλους 10-15 γνωρίζω μέσω τρίτων. Δεν πιστεύετε πως οι υπογράφοντες θα είχαν κινητοποιηθεί να ενθαρρύνουν φίλους και γνωστούς (ειδικά όσους έχουν παρόμοιες πολιτικές ευαισθησίες) να προσυπογράψουν, αν πράγματι αυτή ήταν η πρόθεση και ρητή οδηγία των οργανωτών;

Λέμε τώρα...

L G.

Με όλο το σεβασμό προς τα θύματα θα ήθελα απλά να ρωτήσω, προς τι τόσος θόρυβος για ένα κείμενο και κάμποσες υπογραφές ?
Πιστεύει κανείς ότι οι υπογραφές εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς συνιστούν κάποια ηρωική πράξη γιά την οποία θα έπρεπε κιόλας να ερίζουμε ?

Σε ότι με αφορά, προσυπογράφω ανεπιφύλακτα το κείμενο, αν έχει καμιά σημασία η υπογραφή μου...

Ωστόσο θεωρώ ότι η όποια δυναμική τέτοιων κειμένων, αναιρείται από τη μονομέρειά τους. Σχεδόν γνωρίζουμε εκ των προτέρων, από τον τίτλο, ποιοί θα υπογράψουν.

Τι θα λέγατε, έτσι για αλλαγή , για ένα κείμενο με υπογραφές φιλελεύθερων που θα καταδίκαζε π.χ. το καθεστώς του Γκουαντάναμο?

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι απλή.

Η έκκληση των 163 απευθύνεται στην Ελληνική Πολιτεία μέλη της οποίας είναι οι υπογράφοντες.

Μια έκκληση/καταδίκη για τον Guantanamo θα απευθυνόταν στην Πολιτεία των ΗΠΑ της οποίας οι υπογράφοντες δεν είναι μέλη. Θα μπορούσαμε βεβαίως να απευθύνουμε έκκληση προς την Ελληνική Πολιτεία να μεταφέρει τις ανησυχίες μας για το Guantanamo στην κυβέρνηση των ΗΠΑ

Νομίζω πως είναι άδικο όμως να θεωρείτε την έκκληση μονομερή -- ίσως να εννοείτε πως έχει ένα αντικείμενο μόνο. :Αυτό είναι καλό. Δεν μπορούμε να κάνουμε έκκληση-γενικό πληρεξούσιο που να μιλάει και τα στις σφαγές στη Σερβία και για το Guantanamo και για τον διαχειριστή που μας ανέβασε τα κοινόχρηστα. One at a time ... έτσι ακόμη κι η έκκληση που προτείνετε θα είναι "μονομερής" αλλά εστιασμένη σε ένα αντικείμενο μόνο.

L G.

Αγαπητέ L.G

Ενα κείμενο διαμαρτυρίας δεν είναι αναγκαίο να περιορίζει τα αιτήματά του στα όρια μιας Πολιτειακής επικράτειας. Ενας πολίτης οπουδήποτε στον κόσμο μπορεί να "εγκαλεί" μια οποιαδήποτε Κυβέρνηση όταν θεωρεί πως η πολιτική της στρέφεται ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Με αυτή την έννοια ένας Αμερικανός μπορεί να απευθύνει δημόσιο ψόγο στην Ελληνική Κυβέρνηση και ένας ¨Ελληνας στην Κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Εν τέλει , ας μην ασχολούμαστε με technicalities.

Η δική μου ένσταση είναι πως τα κείμενα διαμαρτυρίας σχεδόν ποτέ δεν υπερβαίνουν τις ιδεοληψίες των όσων τα υπογράφουν.

Δεν περιμένω βέβαια από έναν κομμουνιστή να διαμαρτρηθεί π.χ για τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, θα περίμενα όμως από πολίτες φιλελεύθερης ιδεολογίας να μη διστάζουν να κριτικάρουν τα "στραβά" της φιλελεύθερης Δύσης. Η αναφορά μου στο Guantanamo αυτό το νόημα είχε.

Φιλικά
Palmos

Ke Palmo:

AYTO POY ZHTATE GINETAI HDH. YPARXEI PUBLIC DEBATE AYTH THN ORA STHN AMERIKH GIA TO AN 8A PREPEI NA KLEISEI H FYLAKH STO QUANT.

AYTO BEBAIA POY ZHTOYN STH EYROPH EINAI TECHNICALLY INCORRECT. TO QUANTANAMO BAY EINAI STRATIOTIKH BASH POY PROYPHRKSE THS EPANASTASHS TOY FIDEL KAI GIAYTO KAI YPARXEI AKOMH KAI DEN PROKEITAI NA KLEISEI. ALLA H FYLAKH EINAI FAIR GAME GIA NA SYZHTH8EI TO KLEISIMO THS.

ASXETA AN DEN PROKEITAI NA KLEISEI OYTE AYTH, DIOTI APOTELEI TO MONADIKO RECOURSE THS KYBERNHSHS STH TROMOKRATIA H OPOIA FYSIKA EKS ORISMOY DEN SEBETAI TIS DIE8NEIS SYN8HKES KAI TA RULES OF ENGAGEMENT.