Κείμενο Διαμαρτυρίας*


Οι κάτωθι υπογράφοντες, έχουν στο παρελθόν διαφωνήσει σε διάφορα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Έχουν υποστηρίξει αντιδιαμετρικές θέσεις και διατηρούν της παλαιότερες διαφωνίες τους. Όμως, στον πρόσφατο πόλεμο του Ιράκ, αισθάνονται την ανάγκη να επισημάνουν, από κοινού, τα εξής:

* Πρώτον, η στάση των διαμορφωτών Κοινής Γνώμης στην Ελλάδα, πριν και κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Ιράκ, δεν είχε σχέση ούτε με το αίτημα της Ειρήνης, ούτε με το δράμα των ανθρώπινων απωλειών, ούτε με την εύλογη ανησυχία για την αμερικανική παγκόσμια πολιτική ηγεμονία. Ήταν απλώς - συγκαλυμμένη στην αρχή και απροσχημάτιστη στη συνέχεια - στήριξη προς το απάνθρωπο και αποσταθεροποιητικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεϊν.
Η στάση αυτή δεν είχε σχέση με το αίτημα της Ειρήνης, διότι αυτοί που κατέβασαν τον κόσμο στους δρόμους, ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν, όταν ο Σαντάμ Χουσεϊν εξαπέλυε φονικούς πολέμους εναντίον των γειτόνων του. Όπως οι ΗΠΑ δείχνουν, πράγματι, επιλεκτική ευαισθησία, αντίστοιχη επιλεκτική ευαισθησία έδειξαν και οι όψιμοι «οπαδοί της Ειρήνης». Ενοχλούνται όταν απειλήθηκε ο Σαντάμ από τις ΗΠΑ και τους Βρετανούς, αλλά ουδέποτε ενοχλήθηκαν όταν ο Σαντάμ αναδεικνυόταν στον πιο αποσταθεροποιητικό παράγοντα της πιο εύφλεκτης περιοχής του κόσμου.
Η στάση αυτή δεν είχε σχέση με το δράμα των ανθρωπίνων απωλειών κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Όσοι έδειξαν την «ευαισθησία» τους, αυτή τη φορά, για τους περίπου 4,000 άμαχους νεκρούς του πολέμου, δεν είχαν δείξει αντίστοιχη ευαισθησία, για τις απίστευτες σφαγές στις οποίες είχε «διαπρέψει» ο Σαντάμ Χουσεϊν σε προηγούμενους πολέμους. Αδιαφόρησαν για τους 50 χιλιάδες Σιιίτες που κατέσφαξε στο Νότιο Ιράκ το 1991, αδιαφόρησαν για τους 5 χιλιάδες νεκρούς από τα χημικά όπλα, που χρησιμοποίησε κατά κουρδικών χωριών στο Βόρειο Ιράκ το 1987. Το να αδιαφορεί ένα «ανθρωπιστικό κίνημα» για τις σφαγές χιλιάδων αμάχων και να εξεγείρεται για 4,000 «παράπλευρες απώλειες» του τελευταίου πολέμου δεν δείχνει κάν επιλεκτική ευαισθησία. Δείχνει, μάλλον, προπαγανδιστική εκμετάλλευση των ανθρωπιστικών ευαισθησιών της Κοινής Γνώμης.

* Δεύτερον, η στάση αυτή δεν είχε σχέση με την εύλογη ανησυχία για την κατάρρευση της διεθνούς νομιμότητας. Όποιος σοβαρά ενδιαφέρεται για τη διεθνή νομιμότητα γνωρίζει ότι το καθεστώς του Σαντάμ είχε παραβιάσει 17 κυρωτικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας. Κανένα καθεστώς στον κόσμο δεν έχει επισσωρεύσει τόσες παραβιάσεις κυρωτικών αποφάσεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σε βάρος του. Όσο παρέμενε χωρίς τιμωρία, το κύρος του Οργανισμού καταρρακωνόταν.
Οι ίδιοι «φιλειρηνιστές» που υποστήριξαν κατά καιρούς τις σοβιετικές επεμβάσεις στην Τσεχοσλοβακία (1968) ή στο Αφγανιστάν (1980), ξεσηκώθηκαν, εν ονόματι της «διεθνούς νομιμότητας», όταν επενέβησαν οι ΗΠΑ στο Αφγανιστάν (2001) και το Ιράκ (2003). Αλλά δεν εξεγέρθησαν όταν η Ρωσία κατέσφαξε τους Τσετσένους αυτονομιστές, πριν τρία χρόνια. Ούτε όταν η Γαλλία αλωνίζει σε τόσες διάφορετικές χώρες της Αφρικής. Αυτό, όμως, δεν έχει να κάνει με το αληθινό κενό διεθνούς νομιμότητας, που όντως υπάρχει. Αποτελεί, απλώς, εκμετάλλευση αυτού το κενού προς προπαγανδιστική χειραγώγηση της Ελληνικής Κοινής Γνώμης.

* Τρίτον, η διαμάχη που ξέσπασε παρουσιάστηκε ως «σύγκρουση Ευρώπης – Αμερικής». Ασφαλώς αυτό ήταν απολύτως ανακριβές. Υπέρ της Αμερικανικής θέσης τάχθηκαν τουλάχιστον έξι από τα (15 παλαιά) κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Βρετανία, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Δανία) και τέσσερα από τα (10) νέα μέλη (Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία), ενώ άλλα τρία από τα νέα μέλη τοποθετήθηκαν, εμμέσως πλην σαφώς, ευνοϊκά προς τις αμερικανικές απόψεις (Βαλτικές δημοκρατίες).
Από τα υπόλοιπα μέλη της Ένωσης - παλαιά και νέα - τα περισσότερα δεν πήραν θέση στη διαμάχη. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Ελλάδα, η οποία ως προεδρεύουσα χώρα τήρησε στάση «τυπικής ουδετερότητας» - ώς όφειλε - αλλά, παράλληλα, φρόντισε να παράσχει όλες τις διευκολύνσεις ανεφοδιασμού και επιμελητείας (από τη βάση της Σούδας) στις αμερικανικές δυνάμεις. Αυτό ασφαλώς δεν μετράει ως «ουδετερότητα»...
Στην πραγματικότητα υπέρ της Γαλλογερμανικής θέση τάχθηκαν μόνο πέντε χώρες της Ένωσης – παλαιές και νέες: Η Γαλλία, η Γερμανία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία). Η Γαλλογερμανική θέση δεν είναι η «Ευρωπαϊκή θέση», είναι η θέση της μειονότητητας των ευρωπαϊκών κρατών. Όσοι προέβαλαν τη Γαλλική άποψη ως «ευρωπαϊκή θέση» και τη διαμάχη Αμερικής – Γαλλίας, ως «σύγκρουση Ευρώπης – ΗΠΑ», λειτούργησαν διασπαστικά μέσα στην Ευρώπη.
Πρακτικά επρόκειτο για μια προπαγανδιστική γραμμή όχι απλώς αντι-αμερικανική, αλλά και αντιευρωπαϊκή και ευρύτερα αντιδυτική.

* Τέταρτον, Η στάση και τα δημοσιεύματα μεγάλου μέρους του ελληνικού Τύπου όλο αυτό το διάστημα δεν ήταν «συμπτωματική» ούτε «μεμονωμένη». Ήταν ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα της ελληνικής δημοσιογραφικής απαξίωσης.
Μιας απαξίωσης που το φθινόπωρο του 2001 εκφράστηκε στα ελληνικά ΜΜΕ με την ευρύτατη προβολή της «πληροφορίας» ότι τους δίδυμους πύργους στη Νεά Υόρκη τους είχαν βομβαρδίσει οι ....Εβραίοι! Κι ύστερα, βγήκε ο ίδιος ο Μπίν Λάντεν και ευλόγησε τους «ηρωϊκούς μαχητές» που διέπραξαν το έγκλημα εκείνο...
Μιας απαξίωσης που καταγράφηκε το περασμένο καλοκαίρι με τις αθλιότητες της αντιτρομοκρατικής υστερίας, το αλησμόνητο εκείνο κυνήγι μαγισσών κάθε βράδυ: Όταν δημοσιογραφικά παπαγαλάκια σπίλωναν απο τηλεοράσεως πρόσωπα και συνειδήσεις, προβάλλοντας «πληροφορίες» από το ανακριτικό υλικό – πριν ακόμα το δούν οι δικηγόροι –αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Μιας απαξίωσης που κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ εκφράστηκε με «ανταποκρίσεις» που:
- ΔΕΝ ενημέρωναν το κοινό, απλώς εξαγρίωναν τον κόσμο,
- προέβαλαν δεκάδες φορές τα ίδια φιλμάκια της Ιρακινής προπαγάνδας,
- έσπευδαν να υιοθετήσουν τις ασυναρτησίες του ανεκδιήγητου εκείνου ένστολου υπουργού προπαγάνδας ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος που κατέρρεε,
Στη διάρκεια του πολέμου, η δημοσιογραφική απαξίωση εκφράστηκε από «πολεμικούς ανταποκριτές» που μετέδιδαν από τη Βαγδάτη φορώντας τα σύμβολα των μουτζαχεντίν, ξεχνώντας ότι πρώτη αρχή κάθε ανταποκριτή είναι να ΜΗ ταυτίζεται με το αντικείμενο του ρεπορτάζ.
Αμέσως μετά τον Πόλεμο, η ίδια απαξίωση, εκφράστηκε από τις αθλιότητες που διαπράχθηκαν στα Τέμπη, όπου «ανταποκριτές» έσπευδαν να ρωτήσουν τραγικούς γονείς «πώς ένιωθαν», την ώρα που παραλάμβαναν τα κορμιά των αδικοσκοτωμένων παιδιών τους.
Ασφαλώς, δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι, «κανίβαλοι», «προπαγανδιστές» ή «παπαγαλάκια» της αστυνομίας. Αλλά στη δημοσιογραφία ισχύει ό,τι και στην κυκλοφορία νομισμάτων: Σύμφωνα με το νόμο του Γρέσσαμ, το κάλπικο νόμισμα διώχνει από την κυκλοφορία του γνήσιο. Έτσι και στο κύκλωμα της ενημέρωσης: Αν δεν αντιδράσει η κοινωνία, οι "κάλπικοι" δημοσιογράφοι, εκτοπίζουν τους καλούς.
Οι σωστοί επαγγελματίες της ενημέρωσης, γνωρίζουν καλά, ότι η παρέμβασή μας, δεν στρέφεται κατά της δημοσιογραφίας – την υπερασπίζεται. Και δεν στρέφεται κατά των ευσυνείδητων δημοσιογράφων – τους προστατεύει από τον «αθέμιτο ανταγωνισμό» των κακών συναδέλφων τους.
Στις σύγχρονες, επικοινωνιακές δημοκρατίες, η Κοινή Γνώμη είναι πολύ σημαντική για τη λειτουργία του πολιτεύματος και τη διαμόρωση εξωτερικής πολιτικής. Στον τελευταίο πόλεμο χάσαμε τη μάχη της ενημέρωσης. Κι αν δεν συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει αυτό, κινδυνεύουμε να χάσουμε πολύ περισσότερα...

Αβραντίνης Αναστάσιος
Αϊβαλίωτης Αριστοτέλης
Αναγνωστόπουλος Χαράλαμπος
Ανδριανόπουλος Ανδρέας
Βαλλιανάτος Γρηγόρης
Βογιάζας Λάζαρος
Γιάνναρης Δημήτριος
Γιαννής Νίκος
Γκουρλάκης Πολυδεύκης
Δημητράς Παναγιώτης
Εμιρζάς Νικόλαος
Ευαγγελόπουλος Παναγιώτης
Καρανάσιος Γεώργιος
Καρίπογλου Αντύπας
Κατρανίτσας Διονύσης
Κουσουρνάς Νικόλαος Ι.
Λαζαρίδης Χρύσανθος
Μαράτος Τηλέμαχος
Μεταξάς Σωκράτης
Μηλιώνης Βελισσάριος Ι.
Μπασαντής Διαμαντής
Μπήτρος Γεώργιος
Ξαφά Μιράντα
Παπαδάκης Μίλτων
Παπανδρόπουλος Αθανάσιος Χ.
Παπανικολάτου Ναυσικά
Πετρολέκας Σταύρος
Πλαγάκος Κώστας
Στεργίδης Ντίνος
Χιώλος Νίκος
Χριστίδης Κωνσταντίνος

* Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή της Κυριακής της 1ης Ιουνίου 2003 και ήδη σχολιάστηκε ευμενώς στο www.eamonn.com και www.toaeroplano.gr

Τάσος Αβραντίνης


ΣΧΟΛΙΑ

Λεωνίδας Ηρακλειώτης 04/06/2003 01:02:00
leonidas@irakliotis.gr

Το κείμενο με βρίσκει σύμφωνο και παρομοίως προβληματισμένο. Είναι κρίμα όμως που μια τέτοια διαμαρτυρία δεν είναι ανοιχτή για όσους ενδιαφέρονται να την προσυπογράψουν. Θα το έκανα ευχαρίστως.
Σπύρος Μπλάτσιος 04/06/2003 01:53:16
owboo@hotmail.com

Συμφωνώ και θα συνυπέγραφα κι εγώ ,αν γινόταν, το παραπάνω κείμενο, αλλά θέλω να θέσω μερικά ακόμα ερωτήματα:
α) Ποιοι ήταν αυτοί που πρωτοστατούσαν και οργάνωναν τισ διαδηλώσεις και ποιο το όφελος τους; Προσπαθούσαν απλά να εκφράσουν τον κομπλεξικό αντιαμερικανισμό τους , ή μήπως προπσθούσαν να αλιεύσουν και νέους ψηφοφόρους;
β) Που είναι όλοι αυτοί οι "Αμερικανοφάγοι" διαδηλωτές τώρα που ο πόλεμος τελείωσε και άρχισαν να ανακαλύπτονται μαζικοί τάφοι και άλλες "ευεργεσίες" του μεγάλου ηγέτη Σαντάμ προς τον λαό του;
γ) Από ποια ΜΜΕ περιμένουμε να μας ενημερώσουν; Από τα όργανα προπαγάνδας των εργολάβων και κάθε λογής διαπλεκόμενων; Πότε επιτέλους θα ξεκαθαρίσει στην χώρα μας η κατάσταση στα ραδιοτηλεοπτικά, και επιτέλους να λειτουργήσουν οι νόμιμα οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί ;
Εμμανουήλ Βραχνής 06/06/2003 01:16:50
vrachnis@yahoo.gr

Το κείμενο διαμαρτυρίας με βρίσκει σύμφωνο και θα ήθελα και εγω να το υπογράψω.
Διονύσης Γουσέτης 06/06/2003 16:53:35
diongous@central.ntua.gr

Προσυπογράφω το κείμενο με μια επιφύλαξη, μια παρατήρηση και μια προσθήκη.

1) Η επιφύλαξη: δεν θα συνάθροιζα στο ίδιο τσουβάλι τις χώρες της ΕΕ που ιδεολογικά και πολιτικά συνέπλευσαν με τις ΗΠΑ και εκείνες τις εξαρτημένες που συνέπλευσαν εκούσεα άκουσες.

2) Η παρατήρηση: το περιγραφόμενο φαινόμενο δεν αφορά ειδικά τα ΜΜΕ, αλλά την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Τα ΜΜΕ δεν είναι συνειδητοί πράκτορες του Σαντάμ. Μεταδίδουν ό,τι πουλάει.

3) Η προσθήκη: Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, η ελληνική κυβέρνηση παρακάλεσε την αμερικανική να μην την ευχαριστήσει δημόσια.

Παραθέτω και ένα σχετικό άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε στην "Αυγή", στις 19/4/2003:

Ειρηνιστές αλά ελληνικά


Καταδικάσαμε και καταδικάζουμε τον πόλεμο στο Ιράκ σε όλους τους τόνους. Η ανησυχία μας μεγαλώνει, βλέποντας την όρεξη που άνοιξε στα γεράκια της Ουάσινγκτον η εύκολη νίκη τους. Ωστόσο, δεν αρκεστήκαμε σ’ αυτό. Αντίθετα με τους Ευρωπαίους ειρηνιστές, σπεύσαμε να καταδικάσουμε τον ΟΗΕ, αντί να τον υπερασπίσουμε από τα γεράκια. Ομοίως, οφείλουμε να υπερασπίσουμε και το ΝΑΤΟ -ναι, ναι το ΝΑΤΟ- όπως και κάθε διεθνή συμμετοχικό θεσμό, που ακυρώνεται από την αλαζονεία εκείνων που νομίζουν ότι μπορούν να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη μόνοι και μόνο με τη δύναμη των όπλων (ας διάβαζαν τουλάχιστον τις συμβουλές του Μακιαβέλλι).

Είναι άλλο να καταδικάζεις τον πόλεμο και άλλο να καταδικάζεις το πώς έγινε ο πόλεμος. Διεθνείς οργανισμοί προέβλεπαν νεκρούς πολλαπλάσιους εκείνων των δίδυμων πύργων και εκατομμύρια πρόσφυγες, παρασέρνοντας και τη στήλη. Τελικά, τα θύματα δεν ξεπέρασαν τους 1.500 άμαχους και τα στρατόπεδα προσφύγων που έστησε ο ΟΗΕ έμειναν σχεδόν άδεια. Μαζί με την οδύνη για τα θύματα, οι Ευρωπαίοι ειρηνιστές ένοιωσαν και μιαν ανακούφιση. Αντ’ αυτού, εμείς διαδίδαμε πως οι Αμερικάνοι σημάδευαν ομαδικά και σαδιστικά τους άμαχους, με ένα ιδιαίτερο, ανεξήγητο μίσος για τα παιδιά.

Δεν υπήρξαμε ειρηνιστές. Οι ειρηνιστές δεν παίρνουν θέση ανάμεσα στους εμπολέμους: είναι κατά του πολέμου. Εμείς, όπως και στον πόλεμο του Κοσόβου, όπως και στον πόλεμο του Αφγανιστάν, υπήρξαμε -μια φορά ακόμη- ποδοσφαιρόφιλοι. Αντιμετωπίσαμε τον πόλεμο σαν ποδοσφαιρικό αγώνα και γίναμε οπαδοί της μιας ομάδας, με τους απαραίτητους χουλιγκανισμούς, αν και αυτή τη φορά ευτυχώς λιγώτερους. Τον γραφικό εκείνο Ιρακινό υπουργό προπαγάνδας, τον θεωρήσαμε πιο αξιόπιστο από τα Δυτικά ΜΜΕ. Εκεί εστιάσαμε την ψευδόμενη και διαστρεβλωτική ενημέρωσή μας. Ξαφνικά, ξεχάσαμε ότι τα κανάλια μας κατακλύζουν με τηλεσκουπίδια -τα ζήσαμε το καλοκαίρι μόλις, με την εξάρθρωση της 17Ν- και σπεύσαμε να τα εγκωμιάσουμε. Το ALTER αναδείχτηκε σε εγκυρότερο κανάλι από το BBC (το οποίο, παρεπιμπτόντως, δέχτηκε επιθέσεις από τη βρετανική δεξιά, ως φιλο-ιρακινό). Τα κανάλια, βέβαια, παίζαν στον ίδιο παλιό σκοπό. Τρομολαγνεία και αίμα πουλάγανε, όπως κάνανε και με τα 21 σκοτωμένα παιδιά του δυστυχήματος των Τεμπών.

Η υποστήριξη στην ομάδα μας δεν μας επέτρεψε να χαρούμε ως ειρηνιστές, όταν συμβολικά γκρεμιζόταν το άγαλμα του αιμοσταγή χασάπη Σαντάμ στη «Βαγδάτη –Στάλινγκραντ». Την ώρα που το Αλ Τζαζίρα μετέδιδε τους αυθόρμητους πανηγυρισμούς πλήθους Ιρακινών πολιτών –κοπέλες από τα μπαλκόνια να ραίνουν με άνθη τους πεζοναύτες-, εμείς βλέπαμε αμερικάνικη κατοχή, φόβο και οργή. Δεν προσέξαμε ούτε την αποκάλυψη των τόπων βασανιστηρίων. Τα όργανα μιας φρίκης άγνωστης. Ακόμα τρυπούν μπετά με κομπρεσέρ, μήπως ανακαλύψουν και άλλους «εξαφανισμένους», θαμένους χρόνια.

Μέσα στην προσπάθειά μας να υπερασπιστούμε την ομάδα μας, κάναμε ένα ανέλπιστο δώρο στους Αμερικάνους. Φιλοτεχνήσαμε την εικόνα ενός αήττητου αμερικανικού στρατού, που νίκησε εύκολα, χάρη στην ανώτερη τεχνολογία. Στην πραγματικότητα, νίκησε κυρίως επειδή ο ιρακινός στρατός δεν φτιάχτηκε για να είναι αξιοπόλεμος. Φτιάχτηκε αποκλειστικά για εσωτερική καταπίεση. Οι αξιωματικοί δεν επιλέχτηκαν με κριτήριο το αξιόμαχο, αλλά με κριτήριο την πίστη στον Σαντάμ. Ο στρατός ήταν διεφθαρμένος, όσο και το καθεστώς. Τηρουμένων των αναλογιών, το ζήσαμε κι’ εμείς στη γενική επιστράτευση της χούντας, αλλά το ξεχάσαμε. Λέγεται (Μοντ) ότι ακόμα και ο αρχηγός της ρεπουμπλικανικής φρουράς «τα βρήκε» με τους Αμερικάνους και πούλησε τον Πρόεδρό του, με αντάλλαγμα την ατιμωρησία.

Ξεχάσαμε και τη διαφοροποίηση των Δημοκρατικών Αμερικάνων. Τους χαρήσαμε όλους στον Μπους. «Ο αντιαμερικανισμός οφείλει να διεισδύσει στα κύτταρα κάθε υγιώς σκεπτόμενου πολίτη», είπαμε. Μόλις χτες, βέβαια, ο επάρατος Κλίντον εκφράστηκε κατά του πολέμου. Σύμμαχός μας εξ αντικειμένου.

Βάψαμε με μελανά χρώματα το μέλλον της Ευρώπης και όλης της ανθρωπότητας, μη δίνοντας την παραμικρή ελπίδα στους πολίτες. Τη μέρα της μεγάλης γιορτής της ειρήνης σε μιαν ενοποιημένη Ευρώπη που έχει παλιά χύσει άφθονο αίμα, μουτζώσαμε πρωτοσέλιδα τον Μπλαιρ. Την ίδια ώρα, οι Ευρωπαίοι ειρηνιστές, αντίθετα, τον πίεζαν να συμφωνήσει στον πρωταρχικό πολιτικό ρόλο του ΟΗΕ στην ανοικοδόμηση του Ιράκ. Ποιός έδρασε πιο αποτελεσματικά υπέρ της ειρήνης;

Το χειρότερο, όμως, κατά τη γνώμη μου, το έκανε ο αντιιμπεριαλιστικός σύλλογος βιβλιοπωλών. Δίκην Ναζί, απαγόρευσε όλους τους βρετανούς εκδότες. Σαίξπηρ, Μπάϋρον, Πίντερ, απαγορεύονται! Τέτοια η δημοκρατία μας.

Στη συζήτηση για την τραγωδία των Τεμπών, άκουσα ένα εύστοχο σχόλιο του Πέτρου Φιλιππίδη: «Οδηγούμε όπως ζούμε». Δηλαδή, επιθετικά, εγωιστικά, με αδιαφορία για τον πλησίον, σχιζοφρενικά. Καταγγείλαμε, ακόμη μια φορά, την κυβέρνηση και τη Ν.Δ. ως πουλημένες στους ιμπεριαλιστές. Και για μια φορά ακόμη, στις εκλογές θα τους ψηφίσουμε σε ποσοστό 90%, κλείνοντας το μάτι πονηρά. Προέχει η βόλεψή μας. Αντιιμπεριαλιστές και ειρηνιστές αλά ελληνικά.


Συμεων Μπινιατιδης 08/06/2003 00:02:19
simeonbin@yahoo.com

XΡΥΣΟΣΤΟΜΟΙ ΜΙΛΑΤΕ! Φυσικα προσυπογραφω.
Οπως εχω γραψει σε αλλη σελιδα του site σας, ειρθα προσφατα Ελλαδα μετα απο 23 χρονια στις ΗΠΑ(Βοστωνη). Εχω διπλη υπηκοοτητα.
Εχω εντυποσιαστει απο την αθλιοτητα αυτης της χωρας. Πως φτασαμε εδω ρε μαγκες?
Κατι sites san kai auto με κραταν ακομη εδω. Υπαρχει Ελπις ακομη. Μπορει να σωθει αυτη η χωρα.

ΠΕΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΗ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ.

ΦΙΛΟΣ ΣΑΣ
Συμεων
Δημήτρης Δούκας 08/06/2003 21:29:40
doukas@ath.forthnet.gr

Συμφωνώ 100% με τα γραφόμενα του κειμένου. Εχω αναπτύξει παρόμοιες θέσεις και στο site, και στην "Ε" (Ελευθεροτυπία) που πρωτοστάτησε στην υπερβολή (βέβαια δεν δημοισεύθηκαν ούτε καν μου απάντησαν, ειδικά αυτός που μίλησε για τα υγιώς σκεπτόμενα κύτταρα...).

Φιλικά,
--Δημήτρης Δούκας
Θεόφιλος Νικολαίδης 09/06/2003 17:50:32
dsa@hol.gr

Συμφωνώ και προσυπογράφω, απλώς σας υπενθυμίζω πως ούτε και οι Αμερικάνοι ενοχλήθηκαν με τις σφαγές του Σαντάμ Χουσείν στους προηγούμενους πολέμους και με τα θύματα των χημικών όπλων καθώς και αυτοί , τουλάχιστον, πρόσφατα..... ευαισθητοποιήθηκαν.
Συμεων Μπινιατιδης 12/06/2003 01:04:01
simeonbin@yahoo.com


Αυτοι οι Ελληνες δικηγοροι (Δικηγορικος Συλλογος Αθηνων) που ..δηθεν και καλλα προσπαθησαν να παν τον Blair sto Διεθνες Δικαστηριο τι σας λενε?
Οσοι --λιγοι φυσικα--Αμερικανοι το μαθανε γελουσανε με το χαλι τους(των δικηγορων μας το χαλι, εννοω).

Οι Ελληνες δικηγοροι πρεπει να ειναι κατεξοχην κλαδος Ηλιθιων, η διαπλεκομενων...αντε καλλα να μην τσουβαλιαζουμε ολους, θα υπαρχουν και κατι ελαχιστες εξερεσεις.

later dudes,
simeon
Αντύπας Καρίπογλου 12/06/2003 20:32:54
mouthou@otenet.gr

Προς κ. Μπινιατίδη

Αγαπητέ συμπατριώτα (υποθέτω ότι κατάγεστε από την Βόρεια Ελλλάδα, αφού γράφετε το καλά με δύο λάμβδα, και έπομένως είμαστε κοντοχωριανοί),

Είναι εξαιρετικά οξυδερκές το συμπέρασμά σας ότι "Οι Ελληνες δικηγοροι πρεπει να ειναι κατεξοχην κλαδος Ηλιθιων". Προκύπτει αμέσως από το γεγονός της μηνύσεως του ΔΣΑ κατά του κ. Μπλαιρ.Χαίρομαι ιδιαιτέρως διότι ανεξάρτητες πηγές επιβεβαιώνουν αυτό που κατ΄ επανάληψη υποστήριξα - καίτοι Έλληνας δικηγόρος.
Λυπάμαι όμως διότι οι εχθροί μας θα χρησιμοποιήσουν το ίδιο επιχείρημα εναντίον μας: Το ότι σύσσωμη η ομογένεια των ΗΠΑ (η οποία σήμερα διαπιστώνει ότι η Ελλλάς είναι περίεργο έθνος) ούρλιαζε - υποστηρίζοντας τους περί το "Μακεδονικό" ημίτρελλους - αποδεικνύει επομέως ότι όλοι οι Έλληνες ομογενείς των ΗΠΑ είναι (επίσης) κατεξοχήν κλάδος ηλιθίων; Το ότι σύσσωμη η ομογένεια των ΗΠΑ υποστήριξε κάθε εξωφρενικά εθνικιστική (και εθνικιστικά εξωφρενική)θέση του "Εθνικού Κέντρου", καλλιεργώντας τον διάσημο πλέον ελληνικό αντιαμερικανισμό και αντιδυτικσμό, και οδηγώντας τον στα σημερινά του μεγαλεία,επιβεβαιώνει άραγε ότι όλοι οι Έλληνες ομογενείς των ΗΠΑ είναι κατεξοχήν κλάδος ηλιθίων; Το ότι η ελληνική ομογένεια των ΗΠΑ, η οποία, υπερασπιζόμενη τα "εθνικά συμφέροντα", ουδέποτε έχασε την ευκαιρία να πλειοδοτήσει σε μπαρουφολογία, προκειμένου να αποδείξει στους "προγόνους" της ότι δεν υστερεί σε "πατριωτισμό", αισθάνεται σήμερα "εντυποσιασμενη από την αθλιοτητα αυτης της χωρας", αποτελεί άραγε απόδειξη ότι όλοι οι Έλληνες ομογενείς των ΗΠΑ είναι κατεξοχήν κλάδος ηλιθίων; 'Η μήπως αποτελεί δείγμα βιβλικής δικαιοσύνης; (οφθαλμός αντί οφθαλμού, οδούς αντί οδόντος και "κατεξοχήν ηλίθιοι" εναντίον "κατεξοχήν ηλιθίων".) [Σχετικόν: όμοιος στον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα]

Συμεων Μπινιατιδης 13/06/2003 03:50:44
simeonbin@yahoo.com


Aγαπητε κ. Καριπογλου,
εχω ενα κουσουρι. Γινομαι occasionally ακρως δηκτικος οταν εξαγριωνομαι.
τελος παντων..στο θεμα μας.

Οντως, υπαρχουν πληστοι οσοι κοπανοι ομογενεις στις ΗΠΑ. Εζησα στιγμες απειρου καλλους για πολλα χρονια με πολλους απο αυτους.
Τα βαθεια υπαρξειακα προβληματα που δημιουργει ο Νοστος και η ατελεσφορη αισθηση ξεριζωμου που βιωνουν, τους ..'κτυπάν στο κεφαλι'.
Που να ξεραν οτι γλυτωσαν απο του χαρου τα δοντια. Δεν εκτιμουν aρκετα το τι εχουν εκει, και τι αποφευγουν απο Junanistan. Ερχονται για διακοπες Ελλαδα, δεν καταλαβαινουν πολλα, πανε πισω και συνεχιζουν το βιολι τους. Επισης, επαφιενται στην πνευματικη καθοδηγηση των Ορθοδοξων παπαδων της περιοχης τους.
Αυτο εχει πολλα καλλα--οπως το να κρατιεσε στα λογικα σου--αλλα και πολλα μυστηρια side effects. Εξαρταται σιγουρα και απο τον παπα. Μερικοι απο αυτους ειναι πολλοι φωτισμενα μυαλα αλλοι ειναι αγραμματοι αρχικοπανοι.

Δεν ειναι μονο το 'Μακεδονικο'. Ειναι πολλα. Ειναι άπειρα.
Δειγματικα θα σου αναφερω το ολο θεμα με την προ-Παλεστινιακη σταση της ομογενειας και της Ελληνικης κυβερνησης--και της Εκκλησιας--. Τα πραγματα αλλαζουν as we speak αλλα αυτη η σταση ηταν καταστροφικη για την Ελλαδα.
Το οτι 1 δισ. ++ Μουσουλμανοι (οχι ολοι Αραβες, αλλα σιγουρα big time antisemites) δεν μπορουν να δωσουν 1 δολλαριο τον χρονο για να επενδυσουν στην Δυτικη Οχθη ή Γαζα για να παν και οι Εβραιοι να βρουν δουλεια εκει, παρα μονο ανατιναζουν 3 απο τα 14 παιδια που εχει ο καθενας σε πιτσαριες και λεωφορεια, και θελουν μονο με πολεμο να ριξουν το Israel στην θαλασσα ,..δεν φταινε οι Αμερικανοι η οι Εβραιοι..
φταινε τα ξεροκεφαλα τους.

Και πως ειναι στο Εθνικο συμφερον της Ελλαδας να επευφημει εξτρεμιστες Μουσουλμανους?,..ενω οι Τουρκοι (οντας Μουσουλμανοι)διπλαρωνουν τους Ισραηλινους?
Με το θεμα του Milosevic θα ασχολειθουμαι αλλη φορα.

Τι ειναι Εθνικο?
Εθνικο μπορει να ειναι οτι ειναι ..αληθινο, εργονομικο, αποτελεσματικο, χλιδατο, δυνατο κλπ.

Με το θεμα του ΔΣΑ...Δεν μπορεις να παιζεις 'Δυση' και να πετας τετοιες κοτρωνες. Αυτα, κανονικα πληρωνονται ακριβα. Με 'μαστιγιο'.
Οι Αγγλοσαξονες εχουν καταλαβει τι 'μπαγλαμαδες' ειμαστε and they take it with a grain of salt, αλλα ως ποτε?

πρεπει να πηγαινω, τα ξαναλεμε.
Και εγω Βρισκω οξυδερκεστατες τις παρατηρησεις σου και τιμουν αυτο το site.
Please stay in touch.

συμεων






Συμεων Μπινιατιδης 13/06/2003 04:02:58
simeonbin@yahoo.com

A ναι..καταγομαι απο Γιαννιτσα. Μεγαλωσα Θεσσαλονικη, εζησα Βοστωνη κανα 2 δεκαετιες και ταλαντευομαι μεταξυ Θεσ/νικης, Αθηνας, Βοστωνης αυτη την στιγμη.

Να δουμε που θα 'κατσει' τελικα.


Λεων Φλωρος-Ξυνοπουλος 14/06/2003 19:07:16
leonfx@otenet.gr

Μολις επεστρεψα απο το εξωτερικο και ενοιωσα καλυτερα... Το βρισκω εξαιρετικο κειμενο και βεβαιως το υπογραφω με την σειρα μου.Αγαπητε μου Τασο,νομιζω οτι θα μπορουσε να ξαναδημοσιευθει για να προστεθουν και τα ονοματα οσων (και ειναι παρα πολλοι) συμφωνουν.Πιστευω οτι μερικες εφημεριδες θα το αναδημοσιευαν...
Συγχαρητηρια
Δημήτριος Κουβάτσος 16/06/2003 21:50:49
dkouv@mail.ariadne-t.gr

Άλλη μία χρήση πολλών ορθών επί μέρους, αλλά συνήθως άσχετων με το πραγματικό εν προκειμένω διακύβευμα, θέσεων - για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα και για να καλυφθεί μία όχι μόνο ανήθικη αλλά και κοντόφθαλμη πορεία που δυστυχώς επέλεξε η Αμερική ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '90. Ειδικότερα, επί των τεσσάρων θέσεων:

1/ Ναι, η πλειοψηφία των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ στην Ελλάδα διέπονται από κομπλεξικό αντιαμερικανισμό και επιλεκτικά εξεγείρονται μόνο εναντίον του συγκεκριμένου εγκλήματος της απρόκλητης εισβολής που διέπραξαν οι Αμερικανοί και όχι εναντίον των αμέτρητων προγενέστερων εγκλημάτων του αιμοσταγούς δικτάτορα Σαντάμ. Όμως υπάρχουν δημοσιογράφοι που όντως ασχολούνται με το πραγματικό διακύβευμα, την "εύλογη ανησυχία για την αμερικανική παγκόσμια πολιτική ηγεμονία" όπως το θέτετε και επί του οποίου τεχνηέντως δεν επεκτείνεστε - γι' αυτό περιγράφουν την δυστυχή αυτή στροφή της αμερικανικής πολιτικής σαν μία έμμεση νίκη της τρομοκρατίας, όπως ο κ. Καπόπουλος στο "Κράμα" (4/2003). Άνθρωποι ιδεολογικά φίλοι των Αμερικανών, όπως κι εγώ, που όχι μόνο αποδέχονται αλλά επιθυμούν την Αμερική σαν ηγέτιδα του κόσμου, θα αντιταχθούν μέχρις εσχάτων στην βίαιη καθυπόταξη του κόσμου από αυτήν (ή από οποιονδήποτε άλλον). Η πορεία που επέλεξε η Αμερική ατυχώς επιταχύνει τις αντισυσπειρώσεις εναντίον της, που δεν θα συνέβαιναν αν βασιζόταν περισσότερο στο "soft power" αντί του "hard power". Όπως είπε και ο Al Gore πρόσφατα, αν στόχος της Αμερικής είναι το benevolent leadership τότε our friends are legion - αν είναι η κατάκτηση, τότε our enemies are legion...

2/ Βεβαίως και έχει για πολλούς η στάση αυτή σχέση "με την εύλογη ανησυχία για την κατάρρευση της διεθνούς νομιμότητας"! Το ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι που τώρα καταδικάζουν τους Αμερικανούς υποστήριζαν τις σοβιετικές εισβολές του παρελθόντος δεν σημαίνει τίποτε - είναι πολλοί όσοι ορθά καταδικάζουν και τα δύο. Και τα πάμπολλα εγκλήματα του Σαντάμ δεν αναιρούν το γεγονός της απρόκλητης εισβολής και κατοχής του Ιράκ. Ούτε οι ίδιοι οι Αμερικανοί δεν τόλμησαν να επικαλεσθούν τελικά καμμιά σχέση του δικτάτορα αυτού με τους εγκληματίες της 9/11 για να εισβάλλουν, αφού η παντελής ανυπαρξία αποδείξεων είχε γίνει αντικείμενο γελοιγραφιών σε ...αμερικανικές εφημερίδες. Και η πρόφαση που τελικά επεκαλέσθησαν, οι δήθεν αποδείξεις για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, απεδείχθη τελικά ψευδέστατη, κακόπιστη (πρόσφατα ο αρχηγός των επιθεωρητών Μπλίξ είπε ότι "οι μπάσταρδοι" - οι ...Αμερικανοί, όχι οι Ιρακινοί! - συνεχώς υπονόμευαν τους επιθεωρητές του ΟΗΕ και ήθελαν προαποφασισμένο πόρισμα!) και χαλκευμένη, ενώ ούτε ίχνος τέτοιων όπλων δεν βρέθηκε, χωρίς να ερυθριάσει κανείς από τους όσους, όπως οι υπογράφοντες, υποστήριξαν αυτό το γελοίο φύλλο συκής... Για πρώτη φορά η Αμερική, με το νέο δόγμα του προληπτικού πολέμου, καταργεί επίσημα τις ίδιες τις αρχές του διεθνούς δικαίου μεταξύ κρατών. Να συμπεριφέρονται έτσι κάποιοι ποταποί δικτάτορες είναι ένα πράγμα. Να συμπεριφέρεται όμως έτσι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη δημοκρατία του κόσμου, η χώρα που συμφωνώ απόλυτα πως είναι λογικό να ηγείται και να είναι παράδειγμα για τον κόσμο, είναι κάτι τελείως διαφορετικό - και πολύ πιο ανησυχητικό.

3/ Ορθά είδαν πολλοί στις εξελίξεις αυτές την απαρχή μιας σύγκρουσης Αμερικής - Ευρώπης. Ακόμα και στις χώρες όπου οι κυβερνήσεις τάχθηκαν με την πολιτική Μπούς, οι μεγάλες πλειοψηφίες των πληθυσμών ήταν εναντίον της. Ακόμα και στην (τέως Μεγάλη) Βρεταννία δεν υπήρχε ποτέ σαφής πλειοψηφία υπέρ του επιθετικού αυτού πολέμου! Και οι κυβερνήσεις των περισσότερων πρώην ανατολικών χωρών επέδειξαν συμπεριφορά "μικρών ευρωνέγρων", που αφελώς γλύφουν τον ισχυρό ελπίζοντας σε ανταλλάγματα και προστασία - δεν πρόκειται φυσικά για συμφωνία αρχών με την αμερικανική πολιτική, ούτε για συμφωνία των λαών τους. Το ουσιώδες είναι ότι με καταλύτη τις εξελίξεις αυτές για πρώτη φορά προωθούνται σχήματα και πολιτικοστρατιωτικής ενοποιήσεως στην Ευρώπη για την ανάσχεση της Αμερικής. Και το ουσιώδες είναι ότι για πρώτη φορά στην Δυτική Ευρώπη, και όχι μόνο στην δυστυχέστατα επί 30 χρόνια κυριαρχούμενη από τα φθονερά αριστερά συμπλέγματα Ελλάδα, η αντίθεση στην Αμερική γίνεται πλειοψηφικό και κυρίαρχο ρεύμα, όπως δείχνουν όλες οι σχετικές δημοσκοπήσεις (μία πρόσφατα στην Καθημερινή, νομίζω 8-6-03). Και αυτή η κακή, και κατά την γνώμη μου, εξέλιξη, είναι αποτέλεσμα της ίδιας της μυωπικής και αλαζονικής αμερικανικής πολιτικής - χωρίς καμμιά σχέση με τον παραδοσιακό φθονερό αριστερό αντιαμερικανισμό.

4/ Βεβαίως και υπάρχει "ελληνική δημοσιογραφική απαξίωση", όπως υπάρχει γενικευμένη απαξίωση όλων των θεσμών και αξιών κατά τις τελευταίες δεκαετίες, εκφραζόμενη από το θρυλικό "δεν υπάρχει θεσμός, μόνο ο λαός" του μεγάλου διαφθορέα του ελληνικού λαού και ιδρυτού του κυβερνώντος τρισαθλίου "Κινήματος" των τρωκτικών. Βεβαίως και πολλές εκφράσεις της είδαμε και στην κάλυψη του πολέμου του Ιράκ, όπως και σε τόσα άλλα θέματα. Αυτό όμως σε τίποτε δεν αναιρεί τα ανωτέρω. Και υποθέτω οι υπογράφοντες συμφωνούν πως αυτό δεν συνιστά επιχείρημα - και πως, για παράδειγμα, το άρθρο στο "Κράμα" που ανέφερα δεν εμπίπτει σ' αυτήν...
Νίκος Χιώλος 17/06/2003 06:26:00


Κ. Κουβάτσο,

Δύο διορθώσεις σε γεγονότα που λέτε:

1. Ο κ. Μπλιξ είπε μεν ότι υπήρχαν μπάσταρδοι Αμερικάνοι που υπονομεύαν το έργο του, αλλά ότι υπήρχαν και Ιρακινοί που βγάζαν φήμες ότι ήταν ομοφυλόφιλος, και που εξίσου προσπαθούσαν να το παρεμποδίσουν. Ο Μπλιξ είπε επίσης ότι αποδεδειγμένα υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής που δεν παραδεχόταν το Ιράκ (τα 10.000 λίτρα άνθρακα) και ότι και εκείνος περίμενε να βρεθούν όπλα μαζικής καταστροφής.

2. Η κοινή γνώμη της Μεγάλης Βρετανίας μετεστράφη μετά την έναρξη του πολέμου με πάνω από 50% να υποστηρίζουν την επέμβαση. Επομένως υπήρχε πλειοψηφία.

Αυτά για τα γεγονότα.

Και κάτι ακόμα. Ακόμα και στη Γαλλία που ηγείται του Αντιαμερικανικού συνασπισμού και η οποία είχε εξίσου σφόδρα αντιαμερικανικά αισθήματα, αφού άρχισε ο πόλεμος η συντριπτική πλειοψηφία ευχόταν να κερδίσουν οι Αμερικανοί, με ένα τρίτο του πληθυσμού που προτιμούσε τους Ιρακινούς. Δεν γνωρίζω παρεμφερή δημοσκόπηση για την Ελλάδα, αλλα θα ήταν λογικό να περιμένει κανείς ότι τα ποσοστά θα ήταν υψηλότερα από τα Γαλλικά, ίσως φτάνοντας στην πλειοψηφία.

Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι άλλο ένα παράδειγμα πρωτόγονου αντιαμερικανισμού και δεν έχει σχέση με όποια θεμιτή και αναγκαία κριτική μπορεί να απευθύνει κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός ο πρωτόγονος και αντανακλαστικός αντιαμερικανισμός είναι ο λόγος που υπέγραψα το κείμενο και για αυτόν διαμαρτύρεται.
Δημήτριος Κουβάτσος 17/06/2003 10:59:29
dkouv@mail.ariadne-t.gr

κ. Χιώλο,

Εσείς χρειάζεστε διορθώσεις:

1. Ο κ. Μπλίξ κατηγόρησε και για τις φήμες τους Αμερικανούς, όχι τους Ιρακινούς. Επίσης ΔΕΝ είπε ότι "αποδεδειγμένα" υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ πριν την εισβολή!

2. Φυσικά στιγμιαία με την εμπλοκή του στρατού της είναι δυνατόν να πέρασε το 50% η υποστήριξη στην εγκληματική επίθεση και στην Βρεταννία - το rally around the flag effect. Αλλά μετά ξανάγινε μειοψηφία. Και τώρα που απεκαλύφθη το ασύστολο ψεύδος των δήθεν αποδείξεων για ΟΜΚ η κυβέρνηση Μπλέρ συγκλονίζεται.

Και για το υπόλοιπο 95% του άρθρου μου, την ουσία, κουβέντα! Δεν θα υποθέσω ότι συμφωνείτε, απλώς ότι προσπαθείτε να αποφύγετε ό,τι δεν σας αρέσει και δεν μπορείτε να αντικρούσετε...

Λυπάμαι αλλά ακόμα πιο πρωτόγονοι και πιο κομπλεξικοί από τους φθονερούς αριστερούς αντιαμερικανούς είναι αυτοί που κολακεύουν τους Αμερικανούς, ακόμα και όταν αυτοί έχουν καταφανώς εγκληματήσει - για να φανούν δυτικοί. Αν εσείς υπογράψατε το κείμενο αυτό σαν διαμαρτυρία εναντίον του πρωτόγονου αριστερού αντιαμερικανισμού, θα σας πω ότι επ' αυτού έχετε φυσικά δίκιο - όμως ειναι κάτι irrelevant to the real issue εν προκειμένω.
Θεόφιλος Νικολαίδης 17/06/2003 22:51:25
dsa@hol.gr

Το γεγονός ότι συμφώνησα με τις βασικές θέσεις του αρχικού κειμένου κυρίως ως προς την μονόπλευρη απεικόνιση των γεγονότων από τον Ελληνικό Τύπο και τους διάφορους φορείς δεν με εμποδίζει να συμφωνήσω κατά το μεγαλύτερο μέρος και με τις απόψεις του κυρίου Κουβάτσου. Μάλιστα διετύπωσα και εγώ την αντίρρηση μου ως προς το έντονα, και σε πολλά σημεία παράλογα, φιλοαμερικανικό ύφος του αρχικού κειμένου.Οτιδήποτε "φιλο..." μας απομακρύνει από την αντικειμενική ανάλυση των θεμάτων. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα μια απάντηση στις θέσεις του κυρίου Κουβάτσου και από άλλους, πλην του κ.Χιώλου, υπογράψαντες το σχετικό κείμενο.